Dawid i Saul w jaskini – próba wiary, której nie da się uniknąć

W ubiegłym tygodniu mieliśmy okazję uczestniczyć, dzięki liturgii, w niezwykłym wydarzeniu. Oto Saul wyruszył z trzytysięcznym wojskiem na łowy za Dawidem. Zatrzymał się na odpoczynek w jaskini, którą wcześniej zajął Dawid. 

Z myśliwego Saul stał się naraz łatwą łowną zwierzyną: „Oto Ja – powiedzieli Dawidowi jego słudzy w imieniu Boga – wydaję w twe ręce twojego wroga, abyś z nim uczynił, co ci się wydaje słuszne” (zob. 1 Sm 24). Dawid zbliżył się niepostrzeżenie do Saula, dobył miecza i… obciął połę jego płaszcza. Nie podniósł jednak ręki na swojego śmiertelnego wroga. Połę płaszcza pokazał Saulowi jako dowód na to, że życie króla było całkowicie w jego rękach.

Postawa Dawida jest nam niewątpliwie wszystkim zadana. A nie chodzi w niej jedynie o wybaczenie i rezygnację z zemsty.

Zachowanie Dawida wobec Saula wynika tak naprawdę wyłącznie z jego postawy wobec Boga. Dawid zabiłby Saula (może nawet chętnie), gdyby nie to, że Saul jest „pomazańcem Bożym”: „Nie podniosę ręki na mego pana, bo jest pomazańcem pańskim”. To nie Dawid, to Bóg wybrał Saula – Dawid nie czuje się w mocy recenzować i osądzać Boże wybory.

Szanuje Boże decyzje i w żadnym wypadku nie zamierza ich kwestionować. Wiara i zaufanie Bogu nie pozwolą mu nigdy zaatakować Saula. Sam też już został namaszczony przez Samuela i nie traktuje swego namaszczenia jako tytułu do rywalizacji, lecz raczej – paradoksalnie – jako szczególny tytuł do doświadczenia wspólnoty z Saulem. 

Kiedy Saul zginie w bitwie, Dawid nie będzie udawał, płacząc i lamentując na wieść o jego śmierci.

Szacunek do pomazańców Bożych jest, powtórzmy, pochodną naszego stosunku do Boga. Również wtedy (zwłaszcza wtedy?), gdy ta relacja przestała być łatwa i bezpieczna. 

Oczywiście, nie chodzi o szacunek bezkrytyczny czy bezmyślny; oparty jednak na mocnym przekonaniu, że Bóg się nie pomylił, wybierając Saula, Dawida, Piotra, Andrzeja, Jana… Dwunastu, także Judasza.