Czasopisma

"Zapamiętajmy: prowincja to środek, mój środek. Dalej: prowincja to jakieś bliskie, konkretne tu, przeciwstawione bliżej nieokreślonemu tam. Jest więc prowincja pojęciem relacyjnym, o bardzo ciekawej charakterystyce. Otóż, mimo że tu jest, że dotykalne, realne, to dalekie, niedosiężne tam na skali realności plasuje się jeszcze wyżej. I jeszcze tęsknota jako pierwsza, najłatwiej może uchwytna, dojmująca emocja z prowincją związana. To chyba nawet coś więcej niż emocja. Bardziej może: racja istnienia. Tęsknota to nic innego jak marzenie o byciu gdzie indziej. Bo mieszkaniec świata prowincji jeśli o czymś wie z niezmąconą pewnością, to na pewno to, że »życie jest gdzie indziej« - pisze Dariusz Czaja, podążając za refleksjami Felliniego, Eliadego i Mrożka. - Idźmy dalej. Uwagi Mrożka o prowincji przeradzają się następnie w bardzo interesujący wykład na temat dość osobliwej antropologii: »Tymczasem każdy człowiek, z prowincji czy nie, jest prowincją. Obszar każdej pojedynczej świadomości jest prowincją. Gdziekolwiek człowiek by się znalazł, zawsze nosi ze sobą granice swego powiatu. Nawet w Metropolii nikt nie ogarnie sobą Metropolii. Zawsze tylko ów obszar zamknięty, mój. O granicach ginących i zatartych, wciąż płynnych i zmiennych, ale niewątpliwych. Geografię takiego obszaru można opisać, jak można opisać geografię każdej prowincji w podręczniku geografii«". Cytowany fragment pochodzi z nowego numeru "Kontekstów" (2/2008), zatytułowanego "Pochwała prowincji". Znajdziemy tu także artykuły m.in. Czesława Robotyckiego, Zbigniewa Benedyktowicza (o Tarkowskim i Kantorze), Wiesława Szpilki i Michaliny Lubaszewskiej (małe kino jako miejsce antropologiczne i mityczne), a także osobne obszerne bloki tekstów o "Umarłej klasie" Tadeusza Kantora oraz wystawie "Etnograficzny remanent" Andrzeja Wajdy.