Żegnamy pana P.

Klub rozpadł się na drobne części, partia nie istnieje, zaś jej lider przymila się do Ewy Kopacz i PO. Jest w opozycji i jednocześnie popiera rząd – co świadczy o wyjątkowo elastycznym kręgosłupie.

Z tego Palikot był zawsze znany. Pamiętamy go jako wydawcę konserwatywnego tygodnika i skrajnego libertyna. Liberała gospodarczego, co chciał topić strajkujących górników w kopalniach, i skrajnego socjalistę. Miłośnika Papieża i wroga Kościoła.

Palikot żył w polityce, bo podnosił rating programów telewizyjnych. Gdy komuś spadały słupki oglądalności, zapraszał go do programu. Przychodził zawsze chętnie, często z gadżetem (łeb od świni albo sztuczny fallus). O resztę nie trzeba było się martwić.

Jedno trzeba mu oddać – w polityce wykazał się sporą odwagą. Wystąpił z PO, oddał mandat i od zera stworzył partię, która przebojem weszła do parlamentu. Problem w tym, że nikt nie wiedział po co. Członkowie Twojego Ruchu też nie mieli pojęcia, kim są: liberałami, socjalistami, feministami czy zwykłymi palaczami trawy, którym udało się załapać na budżetową posadę.

Można rzecz ująć w formie limeryku:


Pewien polityk z Biłgoraja

Żył z tego, że robił jaja:

To apostazja, to penis z plastiku,

Legalna trawka – takie fiku-miku,

A teraz się kaja.


Wyborcy lubią żarty, ale do czasu. Czas Palikota właśnie się kończy. Kolej na Korwina-Mikkego.