Wiersze nominowanych do Nagrody Poetyckiej Silesius

Żegary w sierpniu

A jednak tego roku winogrona

jeszcze nie zapomniały, pamiętają

jak być dobre, mimo

tych wszystkich dni

oznakowanych skrupulatnie

w kalendarzu i mimo całkiem

niepodobnych miejsc, bo obok daty

można by wpisać jakąś nazwę

z kalendarza miejsc.

I dalej nic dobrego nie da się pomyśleć

o kimś jak ty, tylko dni

wciąż niosą się bez pamięci

o innych dniach, bez wględu na to

co zaszło między nimi -

długie wieczory, krótkie noce -

a co się wydarzyło, powiedz

jeżeli wiesz, dobrze?

Wiersz pochodzi z tomu "Dni i noce" wydanego nakładem Biura Literackiego w 2009 roku.

Feliks Netz

Z Księgi spełnionych wróżb

Ludzie mówili, że będzie deszcz,

i dobrze zrobili ci, co zaczęli zbijać pływające domy,

bo padało przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy.

Ludzie mówili, że ten, który idzie, mieni się Synem Bożym,

i żandarmi wyszli mu na spotkanie,

bo nie było jasne jak daleko może zajść.

Ludzie mówili, że Imperium Rzymskie rozpadnie się

lada dzień, i rozpadło się,

a przeliczono się tylko o kilka stuleci.

Ludzie mówili, że coś się zacznie.

I zaczęło się. I nawet starcy rwali koszule na sztandary,

a że ukręcono z nich powrozy, rzecz to już inna.

Ludzie mówili, że dobrze będzie we śnie,

I ci, co dali temu wiarę, śpią,

i jest im naprawdę dobrze.

Ludzie mówili, że będzie koniec świata.

I jest. Tylko nie rzuca się w oczy.

Wiersz pochodzi z tomu "Trzy dni nieśmiertelności" (Instytut Mikołowski, Mikołów 2009).

Piotr Matywiecki

***

najbardziej wydrwieni są znawcy życia

chcąc je poznać musieli być wobec życia uczciwi

odsłonili się i ono łatwo poznało się na nich -

dostrzegło jak bardzo są nieżyciowi

naiwniacy też są nieżyciowi

ale przynajmniej nie udają znawców

dlatego życie ma ich za swoich

sprzyja im

Wiersz pochodzi z tomu "Powietrze i czerń" (Wydawnictwo Literackie, Kraków 2009).

Jakobe Mansztajn

Tyber

sobie, tobie i komu tam

proponują porządek: pozbierać latawce,

postery dawnych bohaterów zwinąć w rolkę.

do piwnicy znieść: rowerek, apteczkę z lego,

kolorowe puszki z biblijnego rfn wyrzucić.

cały drobny majdan, co zagraca przejście,

przesunąć pod ścianę. z piwnicy przynieść:

kilka słoików na zimę, polowe łóżko, koc.

systematycznie wchodzić w przyszłość.

opowiedzieć się wreszcie za szczęściem,

jakie jest, a nie jakiego się szuka. między

piwnicą a schodami przeżyć tragedię.

jedną z tych niewielkich, choć doszczętną

Dawid Majer

Słoneczna klinika

Wieczorem, po powrocie ze szpitala

znalazłem psa, leżał na moim biurku i stygł

pod uchylonym oknem lipca. To musiało się stać

kilka minut wcześniej - wielkie ślepia

wpatrzone w zachód słońca, wśród samotnej

flegmy, w uduszonym skowycie.

Moja córka miała wtedy trzy dni.

23 VII, 2008

Wiersz pochodzi z tomu "Księga grawitacji", (Mamiko, Nowa Ruda 2009 r.)

Joanna Lech

Zanim

Poczuję to jak ukłucie; przyśni się woda i zgniłe mięso. Drzewa

pokryte sadzą, spuchnięte od ropy skrzydła. Światło tonie we krwi

i słychać chrzęst szkła; lód pęka w żyłach gdy wychylasz się z okna.

I jest cisza, szum, zimne przeczucie; dreszcz zamiast strachu. Skurcz

zamiast ciepła. Zanurzamy się bardziej; stąd się biorą nawroty, nacięcia,

blizny w kształcie paznokci. Pamięć jest jak choroba, która strzela w serce,

podrzyna gardło, sama się kaleczy; i jeśli już można wyczuć ten zarys,

zobaczyć krawędzie ? znów zacznie się powódź, ze snu ścieknie woda.

Będziemy dryfować i sinieć. Zanim zapadnie się ziemia,

zostaną tylko siniaki na rękach, poszarpane tętno. Mróz widoczny za szybą,

świt posklejany z asfaltu i dymu, ze śniegu ciemnego jak pył.

Mariusz Grzebalski

To prawda

tyle lat go nienawidziłem, że teraz,

kiedy to ustąpiło, czuję się, jakbym znikł.

Jesień zrasta się z zimą w tytanową kość;

ciało: pusta forma, w której zbiera się pył.

Bartosz Konstrat

Ludzie na dachach

Ludzie na dachach - ten płodny gatunek, który podziwiam

patrząc przez lunetę. Pokarmy dla nas trujące

spożywają z przyjemnością i wdziękiem

a ponadto tyle jest w nich gibkości, tak pięknie

balansują jak gdyby nie znali liter, nie lubili malarstwa.

Opatuleni w słońce przypominają mi jaszczurki,

przypominają mi pomidory, dojrzałe i jędrne.

Są osobnym gatunkiem, wykrzykującym w przestrzeń: egh, egh.

Marcin Sendecki

[Jedna]

Jedna długa linijka

Na podorędziu najkrótsza linijka

Skrót w odwodzie

Ściek z zorzy

Trzecia kwadra

Nów

Wszystko

Takeśmy

pletli

Link między dawnymi a nowymi laty

Onegdaj

Wietrznie

W słońcu

W śnieżnym

zmierzchu

W słońcu

Dopokąd

Po pierwsze

Po zygzak potu

Po skan

Na wylot

Na wyrost

Na śmierć

Duchu Święty, gołębico, zleć!

Duchu Święty, nad tą pieśnią świeć

Jet lag

Wądół

Jar

pół