Terror w Iranie. Reżim traci zaplecze

Według irańskich władz podczas rozruchów 8 i 9 stycznia zginęło 3 tys. osób. Jednak dane zbierane m.in. przez lekarzy (wielu aresztowano za potajemne operowanie rannych) ukazują zupełnie inną skalę: od 23 do 36,5 tys. zabitych. Dla porównania, w Gazie przez ponad dwa lata zginęło prawdopodobnie 70 tys. osób, w Srebrenicy 8 tys.

Wszystkie większe irańskie miasta są dziś zmrożone skalą zbrodni, ciągłymi aresztowaniami, zmuszaniem ludzi do płacenia za wydanie zwłok lub do oświadczeń, że zabójcami byli terroryści uzbrojeni przez Mosad i CIA. Postępowanie władz budzi gniew także w konserwatywnych rodzinach wspierających system. Widzą one zrozpaczonych sąsiadów i zastanawiają się, dokąd zmierza islamska „republika”.

93-milionowym, wykształconym (na tle państw regionu) społeczeństwem nie da się w ten sposób długo rządzić. Ten system musi upaść.

Ajatollahowie i broniący ich rzeźnicy z Korpusu Strażników Rewolucji stracili poparcie studentów, klasy średniej, dużej części robotników oraz wpływowych kupców z wielkich irańskich bazarów. To oni rozpoczęli protesty z powodu zapaści ekonomicznej, a dopiero potem przybrały one polityczny charakter.

Ludzie są tak wściekli, że niektórzy oczekują powrotu wspieranego przez Izrael syna ostatniego szacha. Tak naprawdę nie miałby on jednak szans w wyborach, tak samo jak dawni liderzy opozycji, Mousavi i Karroubi; obaj są już starzy. Większy autorytet ma laureatka pokojowego Nobla, więziona od 5 lat Narges Mohammadi.

Aktywność Rezy Pahlawiego przynosi Irańczykom szkodę. Daje pretekst lewicowym aktywistom na Zachodzie, by zapomnieć o łamaniu praw kobiet (wiele z nich zginęło podczas rozruchów), a irańską rewoltę opisywać jako spisek Mosadu. Na propalestyńskich demonstracjach dochodzi dziś do absurdalnych sytuacji, np. noszenia portretów ajatollaha Chameneiego, głównego sponsora Hamasu.

Donald Trump skierował w stronę Iranu armadę: z lotniskowcami USS Lincoln i USS Roosevelt oraz ogromnymi siłami lotniczymi. Grozi atakiem, jeśli Teheran nie zakończy programu atomowego i nie zaprzestanie mordów na cywilach. 

Ewentualne zbombardowanie siedzib władz i baz Strażników jest jednak ryzykowne; może pomóc obalić system – albo doprowadzić do chaosu i długotrwałej wojny: nie tylko domowej, ale w całym regionie.