Prywatne zdrowie

Rząd, chcąc pozbawić protestujących lekarzy społecznego poparcia, przedstawia prywatyzację w ochronie zdrowia jako wizję leczenia dostępnego jedynie dla najbogatszych i jako ryzykowny eksperyment stosowany z ostrożnością nawet w USA (co oczywiście nie jest prawdą). Mało tego: polska służba zdrowia już jest w sporej części sprywatyzowana, i to z sukcesem. Problem w tym, że pacjenci niewiele o tym wiedzą, a politycy ze znanych sobie powodów nie mówią o tym głośno. Największym bowiem sukcesem reformy z 1999 r. było usprawnienie podstawowej opieki zdrowotnej, co w dużym stopniu uzyskano przez prywatyzację usług lekarzy pierwszego kontaktu. Ponieważ jednak często są to ci sami lekarze co przed reformą, przyjmujący w tych samych (choć wyremontowanych) gabinetach, to nawet ich pacjenci nie wiedzą, że korzystają z usług prywaciarzy, a standard usług oraz możliwość telefonicznej rejestracji na określoną godzinę nie jest wynikiem nadzoru właścicielskiego państwa, lecz właśnie rezygnacji państwa z tejże własności.