Policzyć (się)

Nie, nie chodzi o jakiekolwiek statystyki ani tym bardziej o coraz mniej sensowne sondaże, tak naprawdę nieprzekazujące nic prawdziwego. Kiedy w przedświąteczne dni sięgaliśmy do skrzynki na listy i zaglądaliśmy na ekran poczty mailowej, kiedy odbieraliśmy telefony i esemesy, a przede wszystkim kiedy przy stole z obrusem i przy kolędach szukaliśmy wzrokiem twarzy, a słuchem głosów, to właśnie robiliśmy najpotrzebniejszy nam bilans: obecności bliźnich, której łakniemy. Przychodził długo oczekiwany znak tej obecności - albo go brakło. Szukało się odzewu i była radość z jego odczytania - albo pozostawało pełne troski pytanie, dlaczego jest cisza... Odzywały się wspomnienia. Cieszyło każde imię i każdy dźwięk rozbrzmiewający jeszcze i tym razem, jak każdych świąt poprzednich. Nad pozostałymi okruchami opłatków jeszcze raz zamykaliśmy bilansy, po raz któryś tak samo wiedząc, że to ten właśnie wyjątkowy, nie do zastąpienia dar Bożonarodzeniowy: obecność innych.