Placebo „Meds"

Od debiutu Placebo minęło już 10 lat; "Meds" to ich piąty album. Powoli dają o sobie znać zmęczenie i rutyna, być może także - kryzys twórczy. O ile kompozycja "Without You I'm Nothing" z drugiego albumu Placebo zachwyciła Davida Bowie do tego stopnia, że postanowił nagrać jej własną wersję, żadnemu z utworów z "Meds" to nie grozi: nawet po wielu przesłuchaniach w pamięci pozostają jedynie mgliste wspomnienia - raczej ogólnego nastroju niż melodii. Wyróżnia się zaledwie kilka piosenek, ale i one nie mają szans na powtórzenie sukcesu dawnych przebojów: być może ponury walczyk "In the Cold Light", w którym można wyczuć inspiracje piosenkami Serge'a Gainsbourga; liryczny "Pierrot the Clown"; ekspresyjnie zaśpiewany "Blind"; albo "Broken Promise", w którym lidera wspomaga wokalnie Michael Stipe z R.E.M., a ze współbrzmienia ich charakterystycznych głosów tworzy się zupełnie nowa jakość.

Docenić można zwłaszcza utwory, których ostateczna forma więcej zawdzięcza odpowiedzialnym za miksy i produkcję Floodowi i Dimitriemu Tkovoi niż inwencji zespołu. Taką piosenką jest "Space Monkey", z niesamowitym industrialnym rytmem i przetworzonym wokalem, o niezwykle gęstym tle dźwiękowym współtworzonym przez orkiestrę. Także mroczna mantra "Post blue", oparta na mocnym pulsie basu i doprawiona brudną elektroniką (Flood ewokuje tu brzmienie bliskie Nine Inch Nails). Oraz "Song to Say Goodbye", gdzie subtelna partia pianina i potężniejące smyczki kontrastują z dziwnymi, połamanymi elektronicznymi dźwiękami w tle. Pozostałe utwory to głównie mniej lub bardziej udane powielanie typowego dla Placebo schematu: minimalistyczna sekcja, prosta, agresywna partia gitary, trochę elektroniki i pełen emocji wokal. Bronią się teksty - Molko modyfikuje wizerunek neurotycznego outsidera, równoważąc typowe dla siebie opowieści o samotności, rozczarowaniu oraz toksycznych (dosłownie i w przenośni) związkach sporą dozą autoironii ("Pierrot the Clown"). Brzmi to wiarygodnie - podobnie jak cały album: Placebo nie czerpią z modnych stylów, podążają konsekwentnie (za konsekwentnie!) wytyczoną niegdyś drogą. W tej wiarygodności upatrywałabym nadziei, że następnym razem będzie lepiej.