Reklama

Piękno martwego ciała

Piękno martwego ciała

27.03.2005
Czyta się kilka minut
Trudno w dziejach sztuki znaleźć drugiego artystę, który by tak często jak Michał Anioł Buonarroti (1475-1564) sięgał w swych dziełach do aktu. Setki nagich ciał wypełniają jego freski, rzeźby i rysunki niezależnie od tego, czy były one przeznaczone do przestrzeni sakralnej, czy też do prywatnych pałaców.
"Pieta watykańska", 1499
A

Akt jest głównym środkiem wyrazu w twórczości Buonarrotiego; znamy zaledwie kilka prac, w których nie przedstawił postaci nago. Począwszy od pierwszych, młodzieńczych rzeźb (“Bitwa Centaurów"), poprzez freski Kaplicy Sykstyńskiej (gdzie nagość namalowanych tam postaci spotkała się z interwencją kościelnej cenzury), kończąc na ostatnim dziele (“Pietŕ Rondanini") florencki artysta z przedstawienia obnażonego ciała uczynił nośnik treści egzystencjalnych, religijnych i artystycznych. Wyrażając niemal w każdym dziele specyficznie ludzkie doświadczenie - zmagania się ducha z materią - Michał Anioł potrzebował formy aktu, by dzieło mogło unieść złożoność relacji do Boga i sztuki, a przede wszystkim, by postawić pytanie o racje swego istnienia.

Niewielu jest też w dziejach sztuki artystów, którzy by tak jak Michał Anioł mieli jasno postawiony ideał piękna, a co...

20800

Dodaj komentarz

Chcesz czytać więcej?

Wykup dostęp »

Załóż bezpłatne konto i zaloguj się, a będziesz mógł za darmo czytać 6 tekstów miesięcznie! 

Wybierz dogodną opcję dostępu płatnego – abonament miesięczny, roczny lub płatność za pojedynczy artykuł.

Tygodnik Powszechny - weź, czytaj!

Więcej informacji: najczęściej zadawane pytania »

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]