Gdyby wierzyć wynikom międzynarodowych badań sondażowych, które w minionym tygodniu opublikował waszyngtoński instytut Pew, to NATO w oczach Niemców bardzo w ostatnim czasie straciło. Z badań wynika, że tylko co drugi Niemiec postrzega Sojusz pozytywnie. Dziś, gdy Rosja nieustannie podgrzewa sytuację na wschodniej Ukrainie, i gdy wobec Zachodu Kreml stawia na konfrontację, jest to sygnał alarmujący. Jeszcze w 2009 r. akceptację dla NATO deklarowało w Niemczech 73 proc. społeczeństwa, dziś wskaźnik ten spadł do 55 proc. – podczas gdy w Polsce poparcie dla NATO pozostaje niezmiennie wysokie: sześć lat temu 75 proc., dziś 74 proc.
Jeszcze bardziej alarmujący jest inny wskaźnik: niechęć Niemców do wypełnienia sojuszniczych zobowiązań w sytuacji, gdyby jakiś kraj NATO – np. państwa bałtyckie lub Polska – został zaatakowany przez Rosję. W badaniu Pew tylko 38 proc. Niemców uważa, iż Republika Federalna powinna wesprzeć militarnie napadnięty kraj; 56 proc. jest temu przeciwnych.
Jedną z przyczyn tego, że wizerunek NATO w oczach Niemców jest tak kiepski, jest bez wątpienia poczucie samozadowolenia, najwyraźniej powszechne po 25 latach narodowej i państwowej jedności. W dostatku i wolności, pod opiekuńczymi skrzydłami „mateczki” Merkel, poważanym w świecie Niemcom żyje się dobrze. A nawet „niepokojąco” dobrze, jak ostrzega socjolog Heinz Bude. Stąd najwyraźniej od jakiegoś czasu powszechne w społeczeństwie przekonanie, jakoby NATO było przeżytkiem, narzędziem ważnym kiedyś, w czasach „zimnej wojny”, ale dziś przydatnym co najwyżej do globalnej walki z terroryzmem.
Czy Niemcy mogą więc doprowadzić do erozji NATO? Mimo sondażu Pew, trudno w to uwierzyć. Bo kto jak kto, ale akurat Niemcy powinni dobrze wiedzieć, że członkostwo w zachodnim sojuszu było po II wojnie światowej najlepszą rzeczą, jaka im się przydarzyła od czasu, gdy w 1871 r. powstało nowoczesne państwo niemieckie. Fakt, że od 1949 r. Niemcy (wtedy Zachodnie, od 1990 r. zjednoczone) są nieodłączną częścią zachodniej wspólnoty polityczno-militarnej, zapewnił krajowi bezpieczeństwo, jakiego nie miał on nigdy wcześniej. Bezpieczeństwo przed możliwymi agresorami i również jako zabezpieczenie własnej politycznej wiarygodności. ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 25/2015
