Ludzie i świstaki

George Steiner, znany historyk literatury, pisze w książce "Gramatyki tworzenia": "Istnieje wyraźna dynamika szaleństwa w niszczeniu tego, co jeszcze pozostało z fauny i flory. Południowy szczyt Mount Everestu to jedno wielkie śmietnisko". Trudno porównywać Karpaty z Himalajami, ale zjawiska dewastacji i degradacji przyrody zarówno przez narciarstwo kolejkowe, jak przez himalaizm mają wspólną cechę: instrumentalne traktowanie przyrody. Narty, zamiast prowadzić do przyrody i jej zimowego piękna, stały się sprzętem boiskowym, nierozerwalnie związanym z narciarskim disneylandem, wyspecjalizowanym w organizacji "nieskończonych zjazdów" i towarzyszących im atrakcji, np. głośnej muzyki na stokach czy silnego oświetlenia wyprasowanych przez ratraki tras. Nieprzypadkowo stację narciarską nazywa się "paradise snow". Jedyną argumentacją zdolną przemówić do rozsądku jest uświadomienie ludziom, że inwestycje skalpujące lasy górskie, niszczące bezpowrotnie naturalny relief stoków wraz ze źródliskami potoków, to nie tylko kwestia subiektywnych odczuć, ale naszego "być albo nie być" w danym środowisku geograficznym.