W tym roku taką wyraźnie zwyżkującą kategorią jest Przekład, z roku na rok coraz lepszy, oraz Eseistyka. Esej to szeroka grupa: mieszczą się w niej dzienniki, reportaże, proza niebędąca fikcją, a także akademickie rozprawy. Te ostatnie przeżywają w Polsce renesans; do lamusa odchodzi „styl referatowy”, zorientowany wyłącznie na specjalistów, ustępując miejsca pisaniu o literaturze na literacki sposób.
Natomiast kategorią, która jurorom sprawia tradycyjne już kłopoty, jest Proza. Polska literatura świetnie czuje się w konwencji liryczno-sylwicznej, gdzie na plan pierwszy wysuwa się autorski podmiot, znacznie zaś gorzej sprawuje się w formule fikcyjnej narracji. Kryzys prozy nie jest tylko polskim zjawiskiem; snucie opowieści jest sztuką zanikającą, niedopasowaną do rzeczywistości opartej na nietrwałych przeżyciach. Esej i poezja, gatunki bardziej ulotne, lepiej reagują na błyskawiczne zmiany – proza, z istoty solidniejsza, potrzebuje więcej czasu. Jednak polska proza nie poddaje się łatwo: eksperymentuje z formą, próbując nawiązać kontakt z nowym płynnym światem. Dlatego też jury Nagrody Literackiej Gdynia najbardziej lubi prozatorskie eksperymenty, co tegoroczne nominacje po raz kolejny potwierdzają.
Autorka jest Przewodniczącą Kapituły Nagrody Literackiej Gdynia
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 22/2015
Artykuł pochodzi z dodatku Nagroda Literacka Gdynia 2015
