Reklama

Cegły Nabuchodonozora

Cegły Nabuchodonozora

30.01.2005
Czyta się kilka minut
Kilometry drutu kolczastego, worki z piaskiem, kilkumetrowe bloki betonowe, kontenery mieszkalne dla żołnierzy, wozy bojowe, cysterny z ropą... A także defilady, przyjęcia premierów, prezydentów. Wszystko w okolicach jednego z siedmiu cudów świata: wiszących ogrodów, drogi procesyjnej, legendarnej Bramy Isztar.
W

W kwietniu 2003 r., wkrótce po obaleniu reżimu Saddama, wojska amerykańskie rozpoczęły budowę bazy wojskowej na terenie starożytnego Babilonu. Kilka miesięcy później, 3 września 2003 r., odpowiedzialność za bazę i otaczającą ją prowincję Babil przejęła koalicyjna Wielonarodowa Dywizja Centrum-Południe, dowodzona przez Polaków. Już wtedy można było przypuszczać, że skończy się to awanturą. Awanturą o zniszczenie kolebki starożytnej cywilizacji. A kiedy pod koniec ubiegłego roku wojska koalicyjne ostatecznie wyprowadziły się z Babilonu, przypuszczenia stały się samospełniającą się przepowiednią.

Starożytny Babilon, gdzie król Nabuchodonozor zbudował słynne wiszące ogrody, był stolicą istniejącej od 1800 do 600 roku przed nasz erą Babilonii. W starożytności miasto zostało wspaniale rozbudowane przez króla Nabuchodonozora II (605-562 p.n.e.) i było największą...

6856

Dodaj komentarz

Chcesz czytać więcej?

Wykup dostęp »

Załóż bezpłatne konto i zaloguj się, a będziesz mógł za darmo czytać 6 tekstów miesięcznie! 

Wybierz dogodną opcję dostępu płatnego – abonament miesięczny, roczny lub płatność za pojedynczy artykuł.

Tygodnik Powszechny - weź, czytaj!

Więcej informacji: najczęściej zadawane pytania »

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]