Brat czy sędzia?

Długo czekałam w Kościele na takie słowa, jakie przeczytałam w wywiadzie z o. Tadeuszem Bartosiem OP ( , "TP" nr 1/07) - teraz już, niestety, byłym dominikaninem. Tęsknota za spowiedzią, która jest rozmową, a nie monologiem, towarzyszeniem, a nie nadzorem, która gruntuje wolną wolę, a nie ją tłamsi, jest we mnie, odkąd w moim życiu pojawiły się trochę bardziej skomplikowane sprawy i sytuacje. Wtedy odkryłam, że to, z czym księża w konfesjonale jakoś sobie radzą - łatwe sytuacje i proste rozwiązania - nie zdaje egzaminu, gdy człowiek przychodzi bardziej z problemem czy pytaniem niż z grzechem. Przez kilka lat moich starań dopasowania się i częstego chodzenia do spowiedzi spotkałam się z taką agresją, pogardą i lekceważeniem, że ostatecznie z niej zrezygnowałam. Wolałam sama sobie radzić, niż za każdym razem przeżywać stres na myśl o konieczności wyznania grzechów. Nawet konfesjonał jest tak skonstruowany, że o rozmowę trudno - bo niewygodnie, a wyznanie grzechów przed Bogiem jest de facto klęczeniem przed księdzem. Chociażby we Francji spowiedź jest dialogiem z siedzącym obok księdzem (tuż przed ołtarzem), który na rozgrzeszenie także klęka, zaświadczając, że jest bratem spowiadającego się, a nie jego sędzią. Jestem pewna, że są księża spowiadający wspaniale, przewodnicy duchowi, ale z mojego doświadczenia wnioskuję, że jest ich garstka. I także oni potrafią spowiadać ekspresowo, nie tyle interesując się penitentem, ile wysłuchując listy jego grzechów i zadając pokutę.