Za młodu marzyłem o wielkiej przygodzie i równie wielkiej miłości. Potem o zawodowych sukcesach. Potem o szczęściu rodzinnym. Potem o ucieczce od zgiełku tego świata.
Teraz zaś marzę już tylko o tym, by usiąść w głębokim fotelu, okryć nogi pledem, wypić filiżankę dobrej herbaty, włączyć telewizor - i patrząc na twarze Członków Komisji oraz przesłuchiwanych Świadków podśpiewywać pod nosem popularną niegdyś piosnkę pt. “Czy te oczy mogą kłamać?".
Ludzie!
Ratunku!
Cały artykuł dostępny tylko dla subskrybentów
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 49/2004
Felietony
Edytorial
