Zeszyt

Zeszyt był piękny: lśniąca okładka i doskonały papier. Na pierwszej stronie napisałem:

W IMIĘ BOŻE.

Mój kolega z ławy szkolnej kupił sobie zeszyt zwyczajny: szara okładka, papier średniej jakości. Na pierwszej stronie napisał:

ZESZYT DO MATEMATYKI.

Zanotowaliśmy pierwszą lekcję w naszych zeszytach. Ale już drugą zanotował tylko on. Ja nie zanotowałem, ponieważ matematyka mnie nudziła.

Następne lekcje czasem notowałem, a czasem nie, zależnie od przypływu silnej woli.

Kolega notował wszystkie lekcje systematycznie.

Wkrótce przestałem rozumieć cokolwiek z moich dorywczych notatek. Wy­rzuciłem więc stary zeszyt i kupiłem sobie nowy, jeszcze piękniejszy. Na pierwszej stronie wykaligrafowałem:

W IMIĘ BOŻE, NAPRAWDĘ.

Poczem pożyczyłem zeszyt od kolegi i zacząłem przepisywać jego notatki. Nie mogłem jednak notować bieżących lekcji, dopóki nie skończyłem przepisywania poprzednich. A nie mogłem przepisywać poprzednich, ponieważ należało noto­wać bieżące. Wobec tego poszedłem do kina.

Zbliżał się koniec roku szkolnego i egzaminy, do których nie byłem przygoto­wany. Należało więc działać radykalnie. Wyrzuciwszy stary zeszyt, kupiłem nowy, najpiękniejszy, jaki mogłem znaleźć, i napisałem na pierwszej stronie:

W IMIĘ BOŻE, NAPRAWDĘ, STANOWCZO I NIEODWOŁALNIE.

Poczem znowu pożyczyłem zeszyt od kolegi, ale go zaraz zgubiłem.

Nie szkodzi, bo już niedługo zaczną się wakacje.