Pomyłka

I wszystko wskazywało na to, że nie bez wzajemności. Byłem więc szczęśliwy.

Ale nie dowierzałem własnemu szczęściu. Bowiem nie miałem zbyt wielkiego mniemania o sobie i nie mogłem uwierzyć, aby mnie kochano takim, jakim jestem.

Przede wszystkim nie podobała mi się moja łysina.

Pewnego razu znalazłem w gazecie ogłoszenie. Instytut Dermatologii obiecy­wał łysym bujne owłosienie, jeżeli poddadzą się odpowiedniej kuracji.

Kuracja okazała się kosztowna, ale skuteczna. Jakże dobre było moje samopo­czucie, gdy przyszedłem na spotkanie z ukochaną — już nie łysy, ale przeciwnie.

Oczekiwałem, że rzuci mi się w ramiona. Nic podobnego. Usiedliśmy na ławce w parku. Wieczór był majowy, pachniały bzy, świecił księżyc w pełni.

Przez chwilę panowało milczenie.

— Wiesz, co lubiłam w tobie najbardziej? Gdy księżyc w pełni odbijał się w twojej łysinie. Byłeś wtedy tak romantyczny...

Rozstaliśmy się wkrótce. Okazało się, że na zawsze.