Wiersze

Dokąd tak pędzisz, profesorze,

metr nad asfaltem,

w czapce z nausznikami, kapciach

i z pustą torbą na laptopa?

To dobrze, że kiedy uczyłeś mnie

teorii experimentum crucis,

ożeniłeś się z własną studentką,

dużo młodszą studentką.

To dobrze, że teraz

jest przy tobie.

Tyle dziś światła

w powietrzu,

tyle śmiechu

w liściach.

I tylko ty,

kobieto z szóstego,

jak zawsze o tej porze,

prosisz przez domofon męża,

żeby na noc wpuścił cię do domu.

Smażalnia kurczaków zamknięta,

nie masz gdzie wypić kolejnej herbaty.

Wiem o tobie tylko tyle,

że jako dziecko nosiłaś za małe buty.

To wtedy zaczęło się to,

co trwa do teraz.

W zasadzie tylko mój syn

To jego zdziwienie,

kiedy opowiadam o zwierzętach

albo o gwiazdach,

albo o lotnikach.

Oczy, które wchłaniają

wszechświat.

Kiedy się bawimy,

jestem roślinożercą,

którego on - mięsożerca - pożera.

Kiedy czytam mu przed snem,

zwykle prosi o kilka stron więcej.

I jeszcze na nowo odkrywane słowa:

proszę, dziękuję, kocham cię bardzo.

Z Nelly Sachs

Mówić o miłości

Dłuższe słowa

zna nawet morze.

Mariusz Grzebalski (ur. 1969) jest poetą i prozaikiem, laureatem m.in. nagrody literackiej im. Kazimiery Iłłakowiczówny. Opublikował zbiór opowiadań "Człowiek, który biegnie przez las"  (2006) oraz tomy wierszy "Negatyw" (1994), "Ulica Gnostycka" (1997), "Widoki" (1998), "Drugie dotknięcie" (2001), "Słynne i świetne" (2004). Jego nowa książka poetycka ukaże się w tym roku nakładem Biura Literackiego.