Szanowny Użytkowniku,

25 maja 2018 roku zaczyna obowiązywać Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”). W związku z tym informujemy, że wprowadziliśmy zmiany w Regulaminie Serwisu i Polityce Prywatności. Prosimy o poświęcenie kilku minut, aby się z nimi zapoznać. Możliwe jest to tutaj.

Rozumiem

Reklama

Terror w Indonezji

Terror w Indonezji

18.01.2016
Czyta się kilka minut
Po Paryżu i Stambule terroryści związani z tzw. Państwem Islamskim (IS) wzięli na cel Dżakartę, stolicę Indonezji.
Patrol indonezyjskiej policji na plaży na wyspie Bali po atakch w Dżakarcie. 20.01.2016 r. / Fot. SONNY TUMBELAKA/AFP/EAST NEWS
D

Do eksplozji bombowych i strzelaniny doszło w południe 14 stycznia w centrum miasta. Zginęło osiem osób, w tym wszyscy czterej zamachowcy, do szpitala trafiło blisko 30 rannych.

Mózgiem ataku miał być niejaki Bahrun Naim, 33-letni obywatel Indonezji przebywający na terenie okupowanym przez IS. Jest on jednym z liderów Katibah Nusantra, organizacji skupiającej fundamentalistów islamskich z Indonezji, Malezji i Singapuru, mającej stanowić ramię IS w Azji Południowo-Wschodniej. Naim, który pod koniec 2015 r. zamieścił na blogu wpis „Lekcje z ataku w Paryżu”, odpowiada zdaniem policji nie tylko za zaplanowanie zamachów, ale też za transfer pieniędzy z Bliskiego Wschodu do Indonezji na jego sfinansowanie.

Po zamachu w Dżakarcie najważniejsze pytanie brzmi: czy był to punktowy akt terroru IS w kolejnym kraju świata, czy też stanowi on początek nowej strategii otwarcia frontu w Azji Południowo-Wschodniej? Indonezja jest wszak największym państwem muzułmańskim na świecie, islam wyznaje tu blisko 90 proc. z 250 mln mieszkańców. Destabilizowanie tego kraju, rozniecanie religijnych ekstremizmów stanowi zapewne ponętną wizję dla liderów IS. Taki obrót sprawy miałby też jednak poważne konsekwencje dla całego świata. Indonezję stawia się bowiem często za przykład, że można pogodzić islam z demokracją i rozwojem gospodarczym. Po upadku dyktatury Suharto w 1998 r. demokracja umożliwiła tu wprawdzie zaistnienie także radykalniejszym formom islamu, łącznie z szariatem w niektórych prowincjach, ale społeczeństwo w zdecydowanej większości pozostaje religijnie umiarkowane. Policja szacuje, że około 700 obywateli Indonezji zasiliło szeregi IS. To wciąż mniej niż obywateli Francji czy Rosji, gdzie liczby te wynoszą odpowiednio 1700 i 2400.

Pierwsze reakcje Indonezyjczyków po ataku IS wskazują, że chcą oni bronić swojego sposobu życia. Władze zapowiedziały bezwzględną walkę z terrorem, mieszkańcy stolicy wylegli na ulice, dodając sobie otuchy. Zdanie „To Indonezja, nie pokonacie nas” stało się jednym z częściej powielanych na Twitterze. Największe organizacje islamskie, liczące dziesiątki milionów członków, potępiły zamach, wzywając do jedności narodu.

Jeśli atak terrorystyczny w Dżakarcie potraktować zatem jako zderzenie dwóch form islamu, nihilistyczno-ekstremalnej z umiarkowaną, to zwycięsko z niego, tym razem, wyszła ta druga. ©

Czytasz ten tekst bezpłatnie, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz

© Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione [nota wydawnicza]. Jeśli na końcu artykułu znajduje się znak ℗, wówczas istnieje możliwość przedruku po zakupieniu licencji od Wydawcy [kontakt z Wydawcą]