Stare i młode wino

Z dawną i współczesną liturgią rzymskokatolicką nie jest na szczęście tak, jak ze starym i młodym winem z biblijnej przypowieści: "Kto napił się starego wina, nie chce młodego, gdyż mówi: stare jest lepsze" (Łk 5, 39). Autentyczność ducha liturgii tkwi w tym, że ponad pluralizmem obrządków mszalnych, reprezentujących różnorakie szkoły duchowości chrześcijańskiej, dostrzega się ich sakramentalną jedność. Ją z pewnością miał na myśli Jan Paweł II, apelując do biskupów, by "okazywali wyrozumiałość i szczególną troskę pasterską wiernym przywiązanym do dawnej liturgii" ("L' Osservatore Romano", wydanie polskie, nr 1/99). W tym też sensie Benedykt XVI zauważa, że liturgia ta, mimo historycznej formy, nadal jest świadectwem żywej wiary i ze względu na autentyczne bogactwo w utrwalone dziejowo treści, które uobecniają duchowe podwaliny kultury zachodnioeuropejskiej, dla wielu jest i może być pokarmem duchowym. Niedawna decyzja o przywróceniu mszału trydenckiego może być też dla Papieża elementem osobistego zadośćuczynienia za nieudany proces pojednania z Rzymem abp. Marcela Lefebvre'a (w 1988 r. negocjacje prowadził kard. Joseph Ratzinger - ostatecznie Lefebvre udzielił sakr biskupich bez formalnego mandatu papieskiego, popadając w ekskomunikę). Tradycyjna liturgia łacińska może stać się nader dziś potrzebnym wyrazem kulturotwórczego pluralizmu, kształtującego postawy na rzecz wpisanej w naturę chrześcijaństwa tolerancji.