Obywatele, którzy o tym zapomnieli, zanim ich obywatelski status zostanie naprawiony, muszą pilnie wyrazić tzw. czynny żal, i jest to termin urzędowy, a nie np. religijny. Oczywiście wywołanie w sobie „czynnego żalu”, a następnie opisanie owego stanu w podaniu o charakterze oficjalnym, jest zadaniem bardzo trudnym, zważywszy, jaki jest poziom wyzwań piśmiennych w szkole średniej czy na studiach. Wyprodukowanie żalu w literaturze – żalu, dodajmy, czynnego – jest jednym z najtrudniejszych wyzwań pisarskich, jakie zna ludzkość. Nie ma zlituj: oczekiwanie przez państwo, że szary szarością mysią obywatel sprosta temu wymaganiu, jest dowodem na okrucieństwo systemu. Jest zmuszaniem ludzi do grafomanii w ramach postępowania karnoskarbowego. Niejasne są sprawy kryteriów i ocen czynnego żałowania, ani to, czy ocenianiem prac zajmuje się ktoś kompetentny. Gdzie są składy tych komisji? Siedzą w nich Karnowscy, najwięksi znawcy poetyki „czynnego żalu”? Czy obywatele mogą mieć pewność, że talenty zostaną wyłuskane i nagrodzone, że czeka na tych ludzi coś więcej prócz niskiego mandatu i wawrzynu Jana z Czarnolasu? No i wreszcie: czy beztalencia zostaną wyeliminowane przez komisje urzędów skarbowych już na poziomie gminy? To tylko garść wątpliwości, jakie mamy zawsze, gdy idzie o poruszanie się w gąszczu polskich przepisów egzekucyjnych. Hańba!
Użyłem tu owego słowa specjalnie, bowiem jestem uzależniony od poziomu ekspresji przeciwników obecnego państwa polskiego i znajduję w tym używaniu arcyniebywałą przyjemność. Kokainą są mi słowa takie choćby, jak te użyte przez posła PiS Jana Tomaszewskiego, ongiś bramkarza tysiąclecia – że oto dzisiejsza reprezentacja piłkarska jest hańbą narodu polskiego. Warto zauważyć, że określenia tego typu nic już niestety nie znaczą, co zubaża polszczyznę w stopniu co najmniej sporym. Nie wiem, w jakim stopniu uodpornili się na nie członkowie komisji fiskalnych, badających stopień „żalu czynnego” u niesfornych podatników. Można mniemać, że złożenie dziś samokrytyki nawet w gminie nie jest tak łatwe, jak kiedyś w gabinecie Bieruta. Nie jest tak proste, jak wtedy, gdy Jan Tomaszewski puszczał gole za peerelowskie pensje do arcypolskiej bramki, czym wpisał się na listę hańby światowego golkiperstwa, i nie będzie proste, gdy wszyscy reprezentanci będą posłami PiS, a ich trenerem redemptorysta, co Janowi Tomaszewskiemu uporządkuje świat sportu.
Wzorem największych bakteriologów ludzkości podjąłem wyzwanie samobójcze. Dla dobra ogółu oczywiście, nazwałem samego siebie zakałą i hańbą środowiska dziennikarskiego. W domu, gdy nikogo nie było w pobliżu. Na początek. Potem krzyknąłem, że jestem targowiczaninem, zdrajcą Polski i czerwonym złogiem. Nikt nawet nie podniósł głowy, ktoś poprosił, bym wyłączył telewizor. I tyle. Zbadałem sobie puls i temperaturę, obejrzałem język i nic. Żadnych objawów. Czuję się wręcz wyśmienicie, o wiele lepiej niż gdy ktoś mi mówi, że jestem zdolny, ale leniwy.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
