Gromobicie ciszy

Kiedyś, idąc granią od Żabiego Wyżnego ku Młynarzowej Przełęczy, w eksponowanym miejscu potknęłam się. Sprzączka w jednym bucie zahaczyła się o sznurówkę drugiego, w ostatniej chwili mocno szarpnęłam nogą, sprzączka na szczęście puściła. Szerokim krokiem przeszłam na następny występ grani. W jednej sekundzie całe życie stanęło mi przed oczami! Gigantyczny skok adrenaliny! Strach! Potem ulga i... gromobicie ciszy. Siadłam na występie grani roztrzęsiona. Wokół zapadający zmrok, ciemne doliny i oświetlone różowym światłem słońca wierzchołki. To było takie piękne i straszne zarazem. Niewzruszone, surowe, kamienne szczyty i cisza, gromobijąca cisza... Tak, jakby nic się nie stało.

Kilka dni później miałam wyjść ze znajomymi na Kominiarski Wierch przez tzw. Kufę. Pogoda nas nie rozpieszczała, na niebie wisiał pułap chmur przechwytujących światło słoneczne. Nie były to jednak chmury burzowe. Szło się dobrze, raz po raz popadująca mżawka nawet mnie cieszyła. Wesoło rozmawiając, dotarliśmy do kluczowego miejsca, gdzie mieliśmy przejść wąskim, stromym i porośniętym trawą żlebkiem. Gdy zbliżało się południe, doszliśmy do górnej części trudnego miejsca. Zadowoleni z sukcesu stwierdziliśmy, że trochę urozmaicimy sobie drogę i wybraliśmy wariant trudniejszy. Kiedy jednak zrobiło się naprawdę trudno, moja siostra postanowiła się wycofać, a trawersując trzymała się kęp trawy. Nagle trawa nie wytrzymała jej ciężaru. W pierwszej chwili myślałam, że to sen, że to mi się wydaje. Mijały sekundy, ona leciała bezwładnie, odbijała się. Nagle zniknęła pod gałęziami drzewa rosnącego w dolnej części żlebu. Nie mogłam się ruszyć, patrzyłam na miejsce upadku, nie wiedząc, co się stało. Nastała cisza. Po kilku długich sekundach usłyszałam głos siostry: “Nie martwcie się, żyję". To był najszczęśliwszy moment w moim życiu. Nigdy go nie zapomnę, jak i późniejszych sekund ciszy...

BALBINA MORDA (Wrocław)