„Dig!!! Lazarus Dig!!!”

Nie spodziewałam się, że Nick Cave wyda jeszcze kiedykolwiek tak świetny, mocny album. Na ostatnich krążkach (za wyjątkiem "Grinderman") przeważały melancholijne, nieco mdłe ballady. Trudno było w nich poznać dawnego Cave’a, który na genialnej płycie "Let Love In" zadawał z wściekłością pytanie "czy mnie kochasz, tak jak ja ciebie?" w taki sposób, że wolałoby się usłyszeć "szykuj się na śmierć"...

Nowy album jest powrotem do atmosfery i estetyki "Let Love In", choć mniej tu krwi i szaleństwa, więcej wisielczego humoru i gryzącej ironii. Cave znowu śpiewa o rozczarowaniu, zdradzie, apatii i gniewie, winie i karze, bezlitosnym starotestamentowym Bogu, miłości, która nie niesie ze sobą piękna ani dobra, lecz zmienia człowieka w mściwego zbrodniarza lub odarte z godności ścierwo. Wybawieniem od cierpień jest śmierć - ale tytułowemu bohaterowi albumu, biblijnemu Łazarzowi, odmówiono nawet tej łaski.

Niczym walczący z aniołem Jakub, artysta zuchwale rzuca Bogu i ludziom oskarżenie o podłość i brzydotę świata, a jego bunt przybiera różne dźwiękowe oblicza. Czasami kryje się za rozdzierająco smutnym akompaniamentem fortepianu czy organów: to subtelnym jak u Leonarda Cohena, to barowo niechlujnym niczym u Toma Waitsa, to znów psychodelicznie rozimprowizowanym. Kiedy indziej obleka się w sarkastyczny humor i podstępną melodyjność niemal popowych piosenek, z pulsującym basem i groteskowymi męskimi chórkami rodem z lat 60., lub wybucha w anarchicznie hałaśliwym rockowym graniu w stylu Iggy’ego Popa.

Płyta jest surowa, chropowata, bardzo autentyczna. Jak brzmienie elektrycznej gitary Cave’a, na której zaczął grać regularnie w wieku 50 lat - i jest to gra prosta, nieporadna, ale zarazem tak drapieżna i żarliwa, jakby całe jego życie zależało od głośności tych riffów. Ten bunt ani nie przemija, ani się nie ustatecznia.

Nick Cave and the Bad Seeds

"Dig!!! Lazarus Dig!!!"

Mute