W obronie sióstr

Jestem księdzem zakonnym i wykładowcą teologii moralnej. Od wielu lat posługuję w różnych zgromadzeniach żeńskich jako rekolekcjonista, spowiednik i konferencjonista. Piszę, bo jestem oburzony tekstem Katarzyny Wiśniewskiej z “TP" nr 49/04. To świadoma drwina z życia konsekrowanego w Kościele. Już samo wizualne skomponowanie reportażu (tytuły poszczególnych części i dobór zdjęć) nie budzi wątpliwości, o co chodzi. Tytuł “Wyrzucę z klasztoru białe gąski" jest cytatem z matki Elżbiety Czackiej. Przypuszczam jednak, że matka Czacka wygłosiła w swoim życiu parę innych tekstów, bardziej ujmujących istotę czystości zakonnej. I pełne herezji słowa s. Sybilli: “Nie staram się żyć według ślubów czy konstytucji mojego zgromadzenia. To zawsze wychodziłoby sztucznie. Zachowywałabym się jak dziwaczka, a nie chcę być dziwaczką". A później podtytuły: “Gdy zmysły śpią", “Brałam brom", “Jak ogórki w beczce", “Biczowanie o piętnastej". Niezła socjotechnika! Okazuje się, że siostry to niewyżyte, półdzikie stworzenia, których głównym problemem jest seks. Pytam: o co chodzi tygodnikowi, który w szyldzie ma katolicki? Dziś, gdy od kilku lat spada liczba powołań do zgromadzeń żeńskich... O co chodzi? Po lekturze mam tylko jeden osąd: chodzi o świadome wykpienie życia zakonnego. Autorka cytuje wypowiedzi kilku sióstr bądź byłych sióstr... Pożal się Boże, co to za cytaty! Jak je uwierzytelnić? Owszem jest jedna wypowiedź autorstwa s. B., urszulanki - piękna, mądra, dojrzała... Ale chyba nie bardzo pasowała do zamierzenia pani Wiśniewskiej, która potraktowała ją skrótowo, marginalnie wręcz.

19.12.2004

Czyta się kilka minut

Piszę, by dać świadectwo. Piszę, by powiedzieć głośne “NIE" w obronie sióstr zakonnych. To oczywiste, że słabości zdarzają się wszędzie, pośród sióstr i księży także, ale jeżeli ktoś zabiera się do pisania na temat ślubu czystości i odstawia tak nikczemną chałturę, to trzeba takie postępowanie nazwać podłością. Wystarczyło przeczytać, choćby pobieżnie, sztandarowy dokument Kościoła dotyczący życia konsekrowanego - adhortację “Vita consecrata" (1996) lub instrukcję “Rozpocząć na nowo od Chrystusa (odnowione zaangażowanie życia konsekrowanego w trzecim tysiącleciu)" (2002). W adhortacji Papież pisze: “Kobiety konsekrowane są w bardzo szczególny sposób powołane, aby przez swoje poświęcenie, przeżywane w pełni i z radością, być znakiem czułej dobroci Boga dla ludzkości oraz szczególnym świadectwem tajemnicy Kościoła, który jest dziewicą, oblubienicą i matką" (57). I dalej: “Można żywić nadzieję, że dzięki pełniejszemu uznaniu misji kobiety, środowiska żeńskich Instytutów życia konsekrowanego zyskają głębszą świadomość swojej roli i z jeszcze większym oddaniem będą służyć sprawie Królestwa Bożego. Może się to wyrażać w różnorakich dziełach, takich jak ewangelizacja, praca wychowawcza, udział w formacji przyszłych kapłanów i osób konsekrowanych, animacja wspólnot chrześcijańskich i kierownictwo duchowe, obrona fundamentalnych dóbr życia i pokoju. Pragnę raz jeszcze wyrazić wdzięczność i podziw całego Kościoła dla kobiet konsekrowanych i dla ich niezwykłej ofiarności. Kościół wspomaga je, aby przeżywały w pełni i z radością swoje powołanie i czuły się wezwane do podjęcia wzniosłego zadania, jakim jest udział w formacji współczesnej kobiety" (58).

Wiem, o czym mówi Papież, gdy pisze o pięknej czułości sióstr jako kobiet i osób konsekrowanych. Ja tego doświadczam w moich licznych kontaktach z siostrami. I Bogu za ten dar zakonnic w moim kapłańskim życiu dziękuję. One są prawdziwymi, normalnymi, pięknymi kobietami! Nie pojmuję jednak tego, co pisze Pani Wiśniewska. Nie pojmuję!

Ks. RYSZARD ANDRZEJEWSKI CSMA

listy