To śpiewali akowcy

Z zainteresowaniem przeczytałem felieton Czesława Miłosza “To słynne U.S.A." (“TP" nr 6/04), w którym opisuje, jak to w kilka tygodni po zajęciu Krakowa przez wojska sowieckie, na rynku krakowskim żołnierze polscy śpiewali pieśń “To jest Ameryka". Byłem jednym z żołnierzy owej “dywizji kościuszkowskiej", jak nazywa nas Autor. W istocie była to 10. dywizja piechoty, a konkretnie jej Samodzielny Batalion Szkolny przerzucony z Rzeszowa do Krakowa po zajęciu miasta przez wojska sowieckie. W mojej 1. Kompanii Strzeleckiej dominowali lwowiacy, a wśród nich akowcy rozbrojeni przez bolszewików po akcji “Burza" i wcieleni do Wojska Polskiego. Śpiewaliśmy różne piosenki, nie tylko “To słynne USA". Nawet piosenki akowskie, bynajmniej nie inspirowani przez politruków, jak błędnie mniema Czesław Miłosz. Jedynym aktem polityczno-propagandowym dowódcy batalionu, majora Stanickiego (zapewne uzgodnionym z batalionowym politrukiem), było zaciągnięcie warty honorowej w miejscu zniszczonego przez Niemców Pomnika Grunwaldzkiego na Placu Matejki.