Przyjechaliśmy podzieleni na Synod. Czy mamy tacy sami odjechać?

„Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem. Lecz On mu odpowiedział: Człowieku, któż Mnie ustanowił nad wami sędzią lub rozjemcą? (…) I opowiedział im przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe moje zboże i dobra. I powiem sobie: Masz wielkie dobra, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze!” (zob. Łk 12, 13-21). Rzecz – sama w sobie – jest o pieniądzach. Jednakże kard. Mario Grech, przewodnicząc mszy otwierającej ostatni tydzień prac Synodu Biskupów w Rzymie, odczytał ów fragment w odniesieniu do kończącego się Synodu właśnie. Co się z nim teraz stanie? – pytał.

I przedstawił dwie możliwe dramatyczne perspektywy. Pierwsza: zachowamy się jak ów człowiek „z tłumu”. Będziemy chcieli „podzielić dziedzictwo”, wyrwać z dorobku Synodu jakiś „kawałek” odpowiadający naszym własnym ideom i przekonaniom, i pójść sobie z tą zdobyczą dalej – swoją własną drogą, osobno – odcinając się od brata, z którym nie byłem w stanie się „dogadać”. To całkiem możliwe (i przerażające), że przyjechaliśmy na ten Synod poróżnieni, i poróżnieni z niego wyjedziemy, pozostając każdy przy swoim. A przecież – mówił kardynał, sekretarz generalny Synodu Biskupów – Dziedzictwo jest niepodzielne. Duch Święty jest Bogiem harmonii i jedności, a nie podziałów.

Druga możliwość: zachowamy się jak bohater Jezusowej przypowieści: potraktujemy dorobek Synodu jako „wielkie dobro”, które można teraz złożyć w odpowiednio dużym magazynie, i następnie ogłosić czas zasłużonego odpoczynku. Jest dokument końcowy; będzie jeszcze papieska adhortacja – wystarczy!

Każdy, kto tak myśli, usłyszy od Jezusa: Głupcze! Prawdziwa praca dopiero się zaczyna. Teraz trzeba stanąć za tym Synodem, by jego „zbiory” posiać w Kościele – wprowadzić w życie, w kulturę myślenia i działania w naszych diecezjach i parafiach. Najmłodszy członek Synodu, 19-letni Wyatt Olivas ze Stanów Zjednoczonych, zawarł tę prawdę w jednym, prostym zdaniu: „Dokument końcowy nie przyniesie Kościołowi synodalności; my – tak!”.