Może następne konklawe będzie w Bombaju?

Dwa tysiące lat temu pewien chrześcijanin pisał: „Następnie ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły (…). Usłyszałem też potężny głos (…). Oto mieszkanie Boga z ludźmi (…). On otrze z ich oczu każdą łzę i nie będzie już śmierci ani bólu, ani krzyku, ani cierpienia, bo pierwsze rzeczy przeminęły (…). Ja jestem Alfa i Omega. Początek i Koniec. Ja spragnionemu dam pić ze źródła wody życia – za darmo”. Po dwu tysiącach lat nic innego nie możemy powiedzieć, jak powtórzyć jego wypowiedź, gdyż nie umiemy, mimo starań, „żyć w fantasmagorii”, w świecie bez znaków, tym samym bez znaczenia, a więc bez przyszłości.

Doskwierająca nam niemożliwość zbilansowania życiowych strat i zysków zmusza człowieka do nieustannego podążania we wszystkie możliwe i niemożliwe strony. W tej wędrówce, chcąc, nie chcąc, wypatrujemy kogoś, kto, sam nie wiedząc, „skąd on to ma”, umie w gąszczu wydarzeń wydobyć te, które zjawiają się jako dotychczas niespotykane, ale zapoczątkowujące następną epokę. Słowem: szukamy pontifeksów, czyli budowniczych mostów, również tam, gdzie jeszcze nie ma rzek, ale już pojawiają się źródła. Wbrew pozorom jeśli się chce, nietrudno takich ludzi znaleźć. Wystarczy popatrzeć na to, co uważamy dzisiaj za najcenniejsze. Te skarby zaistniały dlatego, że ktoś miał odwagę kurczowo trzymać się tego, co w swoim czasie jawiło się mu jako dające nadzieję na przyszłość, na to, że ten nasz piękny i straszny świat można uczynić jeszcze odrobinę piękniejszym.

Naście dni temu umarł papież, za jakiś czas nowo obrany też umrze, a po nim następni i znowu zbierze się konklawe, niekoniecznie w Rzymie, może w Bombaju i będzie bardziej kolorowe, nie tylko czerwone i złote, nie tylko powłóczyste i w mitrach, ale w spodniach i garsonkach, bez zbędnej biżuterii, „Veni Creator” zaś zaśpiewają nie tylko basy, barytony i tenory, ale również alty i soprany. A potem usłyszymy „Good morning”, „शुभ प्रभात” albo jeszcze inaczej, gdyż z Kościołem jest jak z winem, im starsze, tym lepsze, ale do czasu, po czasie wino staje się octem, dobrym jako przyprawa, ale nie jako napój „rozweselający serca synów ludzkich”, a tym samym boskich. Pewnie to oznacza synodalny sposób istnienia Kościoła: fratelli tutti, todos, todos, todos: laudato si’, mi’ Signore.