Książka tygodnia: „Kochanek bez stałego adresu” Fruttera i Lucentiniego

Włoski duet pisarski, bardzo znany w swoim kraju, nie miał u nas dotąd szczęścia. Wydanie w 1996 r. „Sprawy D., czyli zbrodni rzekomego włóczęgi” – wariacji wokół „Tajemnicy Edwina Drooda”, intrygującej, bo ostatniej i niedokończonej powieści Charlesa Dickensa – było raczej falstartem. Może teraz będzie lepiej, bo „Kochanek...”, powieść współczesna, niby gatunkowa, sensacyjno-obyczajowa, ale wykorzystująca jako matrycę pewien wielowiekowy, legendarno-mityczny wątek, zrobiona jest znakomicie. Proza gęsta, niesentymentalna, podszyta humorem maskującym emocje. Mam nadzieję, że oficyna Noir sur Blanc nie poprzestanie na jednym tytule tej spółki.  

Carlo Fruttero (1926-2012) i Franco Lucentini (1920-2002) pracowali razem przez wiele lat, do samobójczej śmierci drugiego z nich, jako autorzy i redaktorzy w wydawnictwie Mondadori. Interesowała ich literatura sensacyjna i fantastyka, byli też płodnymi tłumaczami. Powieść „La donna della domenica” (1972) przyniosła im popularność, także dzięki ekranizacji Luigiego Comenciniego z Marcellem Mastroiannim w roli komisarza Santamarii.

„Kochanek…”, wydany w 1986 r., pełen jest tajemnic – do końca nie znamy nawet personaliów narratorki, rzymskiej arystokratki parającej się handlem antykwarycznym. A kim jest – czy też może być – jej wspaniała, choć niestety krótkotrwała miłość, Mr David Silvera, którego poznaje ona jako przewodnika wycieczek? To już sami odgadnijcie, czytajcie tylko uważnie, bo znaków i tropów rozsypano w tekście wiele.

No i Wenecja, miasto w tej książce równie ważne jak ludzie... Na końcu znajdziemy przypisany bohaterce „Indeks sentymentalny nazwisk, miejsc i ważnych rzeczy”, jakby zachętę do podążania jej śladami. Choćby po to, by obejrzeć sklepy na via Mercerie, „najwygodniejszej ulicy na świecie do oglądania wystaw”, gdzie „stojąc pośrodku, można mieć równocześnie na oku torby tu i buty tam, futra po prawej i bieliznę po lewej, ceny i wszystko. Czy Harrod’s lub Galeries Lafayette wymyślili coś, czego nie wdrożyliby już weneccy kupcy?”. Albo by sięgnąć po „Korynnę, czyli Włochy” baronowej Germaine de Staël, książkę, którą bohaterka bezskutecznie usiłuje przeczytać, i naprawić jej zaniedbanie (mamy polski przekład). Największą jednak ochotę po lekturze mamy po prostu do Wenecji pojechać. Choć Mr. Silvery raczej nie spotkamy.