Krawędź samolotu

Chwilę przedtem wykonałem symulację otwarcia spadochronu. Awaryjnego. Nie do końca udaną. Tak właśnie zakończyłem swe życie (na szczęście w hangarze treningowym, a nie półtora kilometra wyżej). Trzeba przyznać, że instruktor mówił mało, ale smacznie. Głównie monosylabami, zdania podrzędnie złożone trafiły się może trzy. Bardziej rozmowny był stażysta przygotowujący mnie w pierwszej części kursu. Że na czterech tysiącach metrów wyskakujemy. Że prawie minuta swobodnego spadania z prędkością dwieście kilometrów na godzinę. Że trzymać pozycję, że reagować na znaki instruktora, kontrolować wysokościomierz, że na dwóch tysiącach metrów otworzyć spadochron, że sprawdzić, czy wszystko w porządku, że sterować do lotniska, że łagodnie wylądować. No i profilaktyczne zapoznanie z sytuacjami awaryjnymi, możliwości których mnóstwo, a decyzję podjąć trzeba szybko. Jeśli to, to to, jeśli tamto, to tamto. Jeśli zła decyzja, lub decyzji brak - patrz złote słowa głównego instruktora. Ale ja dopiero na początku kursu, więc pod maksymalną ochroną.

Błogosławiony opór powietrza. Wznosi się powoli samolot wypełniony skoczkami. Wśród nich po raz pierwszy ja. Hałas, tłok i mój strach. No więc uciekam przed Minosem jako para-Ikar. Cichociemnie szybuję po asocjacjach historycznych na projekcie spadochronu Leonarda. Przypominam sobie innych pionierów: chińskiego cesarza Szun, zawieszonego na dwóch wielkich kapeluszach jakieś cztery tysiące lat temu, siedemnastowiecznego Turka Hezarfena Celebiego, który w 1950 roku wylądował na znaczku pocztowym, oraz strzelca Sierowa z riazańskiej guberni, o którym zachowała się wzmianka, że w 1669 roku "chciał latać, ale wzniósł się tylko na 7 arszynów, przekręcił się i upadł nieboleśnie na plecy". Konkretny zapis. Podobno ojciec króla Leara wykonał skok z wysokiej wieży nad Tamizą. Kroniki głoszą, że skok ów się udał. Trzeba wierzyć kronikom.

Krawędź samolotu. Cztery kilometry niżej ziemia. Straszliwa dziwność istnienia. Czeluść. Skok.