„Kowbojskie tango” Maggie Shipstead: relacje rodzinne i długo skrywane tajemnice

Kowbojskie tango” Maggie Shipstead to zbiór opowiadań, które powstawały przez blisko dekadę. Rozbudowane historie, niemal miniaturowe powieści, łączy wrażliwość bohaterów: emocjonalna intensywność, skłonność do rozpamiętywania przeszłości oraz poczucie tragizmu, z którym zmierza się tu ku zakończeniom pozbawionym happy endu. 

To opowieści osadzone poza centrami, na marginesach, gdzie intensywność życia zdaje się zanikać. W takim też pejzażu toczy się tytułowa opowieść: historia młodej dziewczyny uwikłanej w miłosny trójkąt, pełna napięć i zależności podszytych nieopowiedzianą przemocą, władzą i poczuciem braku przynależności. To narracja władzy i pożądania opowiedziana bez romantycznych złudzeń. 

Tragizm, w najbardziej klasycznej, przypominającej antyczne tragedie formie, odsłania się w opowiadaniu „Podziemia”. Wieloplanowa narracja splata tu relacje rodzinne i długo skrywane tajemnice z topografią paryskich katakumb. Podziemna przestrzeń nie pełni jedynie funkcji dekoracyjnej: staje się metaforą pamięci. Tego, co wyparte, przemilczane, a jednak wciąż zdolne zmienić bieg teraźniejszości.

Zresztą cała książka to kalejdoskop historii połączonych motywami miłości, tęsknoty, straty i poszukiwania sensu. Jak choćby w opowiadaniu „La moretta” o parze, która w czasie podróży poślubnej po bezdrożach Rumunii odkrywa, że właściwie niewiele ją łączy. Odkrycie to okazuje się zaledwie wstępem do tragedii o ciężarze dużo trudniejszym do uniesienia. 

Co ważne: Shipstead ufa ciszy. To w gestach, pauzach i niedopowiedzeniach lokuje prawdziwą intensywność relacji, a także powracającą przeszłość, która z czasem przestawia sensy tego, co zbyt łatwo uznajemy za domknięte.