„Każdego, kto tych moich słów słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale (…). Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku (por. Mt 7, 24-27). W obu tych zdaniach kluczowe wydaje się słowo „tych”. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek słowa, ale o te, które padły w Jezusowym Kazaniu na Górze (Mt 5-7). Jakie to słowa?
Najpierw są to słowa błogosławieństw (Mt 5, 3-12): Szczęśliwi ubodzy, cisi, miłosierni, czystego serca, prześladowani; ci, którzy płaczą, wprowadzają pokój. Następnie są to słowa przykazań, ale w interpretacji Jezusa: Słyszeliście, że powiedziano: nie zabijaj; a Ja wam mówię: nie gniewaj się na brata! Nie zabijaj go obraźliwym słowem! Nie idź do ołtarza niepojednany! Słyszeliście, że powiedziano: nie cudzołóż! A Ja wam mówię: każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się dopuścił cudzołóstwa…
Jeśli więc prawa ręka jest ci powodem grzechu – odetnij ją; jeśli twoje prawe oko jest ci powodem grzechu – wyłup je! (por. Mt 5, 21-30). Dalej: Nie przysięgajcie! Mówcie: tak – tak; nie – nie! (Mt 5, 33-37). A potem: Nie stawiajcie oporu złu! Uderzy cię ktoś w prawy policzek – nadstaw mu drugi; bierze ci ktoś suknię, oddaj mu płaszcz! Miłujcie waszych nieprzyjaciół! (Mt 5,38-48).
I jeszcze: czyńcie dobro (jałmużnę, post, modlitwę) – w ukryciu! Bez ostentacji (Mt 6, 1-18). Nie troszczcie się o to, co macie jeść i pić; nie możecie służyć Bogu i mamonie (Mt 6, 24-34). I jeszcze na koniec: Nie sądźcie! (Mt 7, 1) i wchodźcie przez ciasną bramę (Mt 7, 13).
Kto z nas czuje się na siłach wypełnić te słowa? Odpowiedź brzmi: Nikt.
Sami z siebie nie nadstawiamy drugiego policzka. Nie kochamy nieprzyjaciół. Szukamy bezpieczeństwa w pieniądzu. Ten, kto chce wypełnić te słowa w oparciu o siebie samego – buduje na piasku. Te słowa można wypełnić jedynie w oparciu o skałę, czyli Pana. A mocą do wypełnienia tych słów jest tylko Jego łaska.
Nie da się żyć po Bożemu bez rzeczywistej relacji z żywym Bogiem. Wiara nie jest bezdusznym katalogiem nierealnych przykazań. Wiara jest życiową wspólnotą z Jezusem. Jest Bożym zaproszeniem do komunii, w której człowiek – ze zdumieniem – zdobywa się z miłości na czyny, o które nigdy siebie nawet nie podejrzewał.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 50/2024
