Iran – jedno państwo

Ze zgrozą przeczytałem tekst Edwarda N. Luttwaka "Iran pęka" ("TP" nr 13/07). Według autora, Iran jest kolejnym, zbudowanym siłą imperium, jak np. ZSRR. Tymczasem kraj ten stanowił od tysiącleci wspólny obszar polityczny, gospodarczy i społeczny, którego społeczności są zintegrowane i niemal całkowicie współzależne. Jak Indie, które są o wiele większą mieszaniną narodów i języków, więc nikt o zdrowych zmysłach nie zamierza dzielić tego państwa. Podsycanie antagonizmów etnicznych i wspieranie podziału Iranu doprowadziłoby do tragedii przypominającej podział Indii w 1947 r., przy której rozpad Jugosławii w latach 90. XX wieku wydawałby się drobnymi zamieszkami. Jak np. określono by granice między państwami narodowymi, które miałyby powstać w Iranie, pomijając już, że twory takie byłyby w większości z przyczyn geograficznych skazane na ekonomiczną porażkę? Byłem w Iranie w 2003 r. i rozmawiałem z wieloma jego mieszkańcami, także z Azerami i Turkmenami. Moi rozmówcy dość powszechnie i zdecydowanie krytykowali rządzących krajem ajatollahów, jednak ani razu nie zdarzyło mi się słyszeć uwag, które można by uznać za przejaw tendencji "narodowowyzwoleńczych". Mam nadzieję, że przez ostatnie cztery lata sytuacja się nie zmieniła.