Gomer

Ozeasz bierze sobie zatem ogarniętą żądzą kobietę za żonę - z woli Jahwe. Rodzą się dzieci o symbolicznych imionach, dwóch synów i jedna córka: Jizreel, co znaczy “Bóg sieje", Lo-Ruchama - “nie doznająca miłosierdzia", Lo-Ammi - “nie mój lud". Następuje szereg zarzutów wobec żony i matki. Ojciec namawia dzieci: “Oskarżajcie swą matkę, oskarżajcie - bo nie jest już ona moją małżonką (ani ja nie jestem jej małżonkiem) - niech usunie znamiona nierządu ze swej twarzy i oznaki cudzołóstwa spomiędzy swych piersi!" (2, 4). Słowa te sugerują, że żona Ozeasza nie zaprzestała współżyć z innymi mężczyznami, jak również, że on dał jej list rozwodowy. Wskazuje też na to ciąg dalszy ich historii, w którym prorok otrzymuje nakaz: “I rzekł do mnie Jahwe: »Idź znowu i miłuj niewiastę, która kocha innego i cudzołoży...«" (3, 1). Ozeasz wykupuje ją za niską cenę, cenę niewolnicy.

Choć jedna się z nią, nie jest to całkowity powrót: “I rzekłem do niej: »Przez wiele dni pozostaniesz tu tylko ze mną; nie będziesz cudzołożyła, nie będziesz należała do żadnego mężczyzny ani też ja [nie zbliżę się] do ciebie«" (3, 3). Biorąc pod uwagę poprzednie groźby kierowane pod adresem żony, byłoby to dla niej zbyt pospieszne pojednanie. “(...) obnażę ją i wystawię [na widok], jaką była w dniu swego urodzenia; zamienię ją w pustkowie, sprawię, że stanie się podobna ziemi jałowej, i pozwolę jej ginąć z pragnienia! Nie ulituję się nad jej dziećmi, bo są dziećmi nierządu; bo nierząd uprawiała ich matka, zniesławiła się ich rodzicielka" (2, 5n; por. 12nn).

Małżeństwo przedstawione przez Ozeasza to przykład małżeństwa patriarchalnego, w którym kobieta i dzieci są całkowicie zależne od mężczyzny, męża i ojca; co więcej - wydani na przemoc fizyczną i upokorzenia z jego strony. Jest to przy tym obraz czarno-biały. Poszczególnym płciom przydzielono jednoznaczne role: winnej i łaskawego. Obraz naszkicowany wyłącznie z męskiej perspektywy, wzmocnionej trudnym do rozróżnienia połączeniem “ja" proroka z “Ja" Boga. Obraz ten staje się jeszcze bardziej problematyczny, gdy zostaje odniesiony do relacji Jahwe - Jego ziemia, Jego lud. Cudzołóstwo staje się wtedy symbolem oddawania kultu innym niż Jahwe bogom. W relacji małżeńskiej mężczyzna jednak symbolizuje to, co Boskie, transcendentne, zaś kobieta - to, co ludzkie, immanentne.

Księga Ozeasza jako pierwsza księga Biblii sięga po symbolikę oblubieńczą dla przedstawienia relacji Boga i Jego ludu. Dramat małżeństwa Ozeasza staje się symbolem błędów narodu wybranego, których naprawa możliwa jest tylko z łaski Boga. Zastosowany obraz patriarchalnego małżeństwa każe krytycznie pytać, czy nie wynika zeń także obraz Boga gotowego do przemocy wobec tych, którzy są od Niego całkowicie zależni.