Czy siostra Faustyna zasługuje na tytuł Doktora Kościoła?

W Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie na początku października odbyło się sympozjum „Nowe i prekursorskie wątki w pismach św. Faustyny i jej wpływ na życie Kościoła”. Z prasy dowiedzieliśmy się, że Faustyna Kowalska: „Przekazała ponadczasową, ważną teologicznie i duchowo dla Kościoła, doktrynę: miłosierdzie Boga nie ma granic. Nie zdobyła tej wiedzy na uniwersytetach, ale współpracując z Bożą łaską. Dlatego św. Faustyna – Apostołka Bożego Miłosierdzia – zasługuje na tytuł Doktora Kościoła”. Słusznie, nie rozumiem jednak, po co zaraz wiarę stawiać w kontrze do rozumu? Zwłaszcza gdy o powrót rozumu do wiary upominają się zarówno teologowie, jak i papieże. Wystarczy pamiętać o „Fides et ratio” Jana Pawła II.

Warto też pamiętać, że Faustyna najwięcej wycierpiała od tych przełożonych kościelnych i zakonnych, jak też współsióstr, którzy we własnym i innych mniemaniu uchodzili za wzór pobożności. Zarzucali Faustynie symulowanie choroby, uleganie złudzeniom, omamom, zarozumiałość i pychę i co tam jeszcze. „Kiedy się dowiedziała jedna z Matek o moim stosunku tak bliskim z Panem Jezusem – czytamy w „Dzienniczku” – odpowiedziała mi, że jestem w złudzeniu. Mówi mi, że Pan Jezus w ten sposób obcuje tylko ze świętymi, ale nie z takimi duszami jak siostra, grzesznymi”.

A o życiu klasztornym pisze tak: „O jak słodko żyć w klasztorze pomiędzy siostrami, ale trzeba nie zapominać, że te anioły są w ludzkim ciele”. Może więc już czas przestać wielbić nabożnych naturszczyków i tępić wykształciuchów, bowiem to ci drudzy pomogli Faustynie trafnie odczytywać znaki czasu i wytrwać w zakonie.

Rzeczywiście Faustyna wyprzedzała bieg czasu: „Pragnęłabym się stać kapłanem”, pisze, a gdy pewnego razu podniosła Hostię upuszczoną niechcący na posadzkę: „z Hostii usłyszałam te słowa: Pragnąłem spocząć na rękach twoich, nie tylko w sercu twoim”. Zamierzała też założyć nowy zakon, w którym nie byłoby dwóch chórów, czyli matek i sióstr, gdyż widziała w tym źródło despotyzmu i zniewolenia.

Takich prekursorskich wątków w „Dzienniczku” jest więcej, przydatnych również obecnie. Choćby po to, żeby kult Miłosierdzia nie wyczerpywał się w odmawianiu koronki i czci obrazu, i nie wspierał żyjących nadzieją powszechnego potępienia, z wyjątkiem ich samych.