l Żyd w Polaku. "U progu XXI wieku mamy dość literackich i teatralnych dowodów, by uznać, że Żyd w Polaku jest faktem genetycznym i biograficznym, etycznym i politycznym, realnym, nie fantazmatycznym. (...) Kwestia stosunków polsko-żydowskich pozostanie jednak nierozwiązana, wymagałaby bowiem istnienia dzisiaj dwóch odrębnych podmiotów o niezmąconej, jednoznacznej identyfikacji. Jednego z nich nie ma w Polsce z oczywistych powodów, tożsamość drugiego jest (...) poddana presji winy, śladu i obecności, a więc dyskursów, które w dotychczasową polską świadomość narcystyczną wprowadzają jakże pożądane pęknięcie, zmącenie i niejednoznaczność - piszą w "Didaskaliach" Krystyna Duniec i Joanna Krakowska, omawiając stosunek do "kwestii żydowskiej" zapisany przez współczesną polską kulturę. - Internalizacja wyjątkowości żydowskiego losu w kontekście Zagłady niesie ze sobą radykalne przekształcenie polskiej pamięci fundacyjnej. Może wręcz oznaczać przyjęcie na siebie polsko-żydowskiej tożsamości, pociągające za sobą ostateczną rezygnację z identyfikacji plemiennej na rzecz wspólnoty empatycznej, z podziału na swoich i obcych, z mesjanistycznych rojeń, z kultywowania różnic na rzecz poszukiwania wspólnych miejsc pamięci". W październikowym numerze miesięcznika znajdziemy także m.in. szkic Grzegorza Niziołka o "dziedzictwie Grotowskiego i Swinarskiego w polskim teatrze", studium Marianne Hirsch o "pokoleniu postpamięci" czy rozmowę z Krystianem Lupą.