Wiersze

kiedy obracam w palcach zapałkę

i kiedy pada deszcz który

umywa ręce rzeczywistości

i kiedy odradza się burza

która zaczernia dzień

i kiedy w sadzie widzę

zielony liść jego blaszki i żyły

i kiedy biały śnieg pokrywa czarną noc

i kiedy ktoś puka a ja nie otwieram

i kiedy dzwoni telefon którego nie odbiorę

i kiedy kawa wypełnia kwadrat pokoju

i kiedy dym papierosowy rysuje chmurę

i kiedy nocą szczeka bezpański pies

kiedy papier leczy

kiedy we śnie nie mówi nikt

tylko wtedy jestem

Popiół kwitnie

krety drążyły groby

z kominów unosił się

czarny dym

i było ciemno

tak więc najdoskonalszy wiersz

to popielaty na czarnym tle

poezja kwitnie

ale jest popiołem.

Grób i kwiat

Eugeniuszowi

Tkaczyszynowi-Dyckiemu

chciał napisać wiersz

który zająknie się śmiercią

i dalej już nic nie powie

wiersz który wyrasta

z pęknięcia betonu

na cmentarzu

koloru starego zdjęcia przyklejonego

na pomnik

chciał żeby miał zapach

trumny i bladego nieboszczyka

zarazem świeżo ściętych kwiatów

kładzionych na grób

taki który dotknie palcem zimnych

podłóg i ścian pustego mieszkania

zobaczy opłakującą brak noc

usłyszy wiatr który zimą

pcha się do mieszkania i ciepłego człowieka

wiersz który pustkę i niepokój

zwalczy choćby końcówką wyrazu

wiersz krótki na pożółkłym

papierze który fruwa w noc

kiedy się odradzają

mroki nieobecności i milczenia

lecz w tym wierszu

i tak byłaby

ułamana gałązka kwitnącej jabłoni

Krzysztof Łużyński (ur. 1988) jest poetą, członkiem Koła Młodych Literatów przy SPP w Łodzi, gdzie mieszka