Wielkość małości

Znamienne jest Jezusowe upodobanie do tego, co małe, niepozorne, nieefektowne. Maleńkie Betlejem w pejzażu wśród stepów i głucha prowincja Nazaretu, Galilea traktowana lekceważąco przez członków jerozolimskich elit i niepozorny Jordan, który współcześni turyści biorą czasem za rów lub kanał nawadniający. W tym, co szare i niezauważane, wyrażała się najgłębsza istota Ewangelii. Gorczyca, która miała w ówczesnym zielniku taki status jak nasz koper, wróble, które sprzedaje się za pół asa (Mt 10, 29), dwa pieniążki wrzucone do skarbony przez ubogą wdowę (Łk 21, 2), którą w błysku życzliwego spojrzenia zauważył w świątyni.

Zapewne łatwiej było zauważyć intensywną zieloność palm w pamiętną niedzielę triumfu niż krople krwawego potu spływające w Ogrójcu. Przy kiepskim oświetleniu Ogrodu Oliwnego, media mogłyby nie zauważyć w ogóle krwawych kropel i nie wiadomo, czy wiedzielibyśmy o nich cokolwiek, gdyby nie wrażliwość i subtelność pamięci św. Łukasza (Łk 22, 44). Od samego początku, gdy Jezus przychodzi jako bezbronne Niemowlę, po zgon, gdy zdejmą z krzyża Jego poranione ciało, nie znajdziemy u Niego stylu, który fascynowałby mocą, potęgą, imponującą formą. W tym, co słabe i nieatrakcyjne, jak gorczyca lub zaczyn (Mt 13, 33), usiłował wyrazić główne prawdy o Swym Królestwie.

Niezależnie od kierunku, który Jezus wskazuje wyraziście i czytelnie, można ciągle spotykać osoby, które chciałyby łączyć chrześcijaństwo z gigantomanią. Ich marzeniem jest wzniesienie najwyższego na świecie pomnika, wybudowanie imponującej bazyliki, realizacja projektu, który przygasi wszystkie projekty alternatywne. Styl ten fascynował na pewnym etapie budowniczych Kraju Rad, którzy marzyli o budowie tak wielkiego pomnika dla wodza Rewolucji, by w jego głowie można było umieścić czytelnię. Bliskość lotniska i zagrożenie dla lotów wśród mgły wpłynęły na rezygnację z chorego pomysłu. Styl budowniczych monumentalnych konstrukcji jawi się jednak nadal dla wielu osób jako zajęcie bardziej atrakcyjne niż rozważanie prawdy o ziarnku gorczycy. Pałac Kultury i Nauki bywa wtedy uważany za budowlę znacznie piękniejszą od stajni betlejemskiej.