Ta noc

Zobaczył i zapłakał,

bo Bóg był małym dzieckiem,

które, jak każde ludzkie niemowlę,

witało świat płaczem.

Dwie postacie pochylające się nad Dzieckiem:

Matka i Mężczyzna uważany za ojca.

Ta noc jest świadectwem Miłości.

Gdyby nie Miłość,

świat byłby nicością,

absolutnym brakiem.

Nie tylko każdy człowiek poczyna się z Miłości, 

Miłość jest początkiem wszystkiego.

Ale ta noc jest także świadectwem nienawiści,

bo Bóg rządy małej planety

powierzył człowiekowi,

a człowiek miłość zmieszał z nienawiścią

i zamienił Ziemię w planetę grobów.

Szary cień krzyża,

jaki ludzkość wzniosła

dziś narodzonemu Dziecku,

wyciska swoje znamię

na atmosferze cierpienia

otulającej Ziemię.

Miał rację król Herod,

miał rację Piłat i Sanhedryn;

Miłość Dziecka narodzonego tej nocy

zagraża światu nienawiści, podstępu i zła.

Miłość zagraża każdej ludzkiej strukturze

opartej na niesprawiedliwości.

Miłość zagraża każdej instytucji,

która nie szanuje godności człowieka

i handluje nim jak towarem,

na którym można zarobić.

Miłość zagraża każdemu człowiekowi,

który łokciami odpycha innego człowieka,

by być pierwszym w szeregu

do miski zwanej sukcesem.

Miłość zagraża każdej ludzkiej małości,

którą stać tylko na to,

by być bardzo małą.

Miłość stworzyła świat

i Miłość dopełni jego przeznaczenia.

Rządy nienawiści na planecie Ziemi

są tragikomicznym epizodem bezsiły.

Miłość zapali świat

i dokona jego przekształcenia.

Tej nocy bierzemy do ręki opłatek

i dajemy kawałek innym ludziom,

to nie pszenica

zmielona na mąkę

i trochę czystej wody,

to Miłość, która po to się narodziła,

by przemienić świat.

Tekst pochodzi z książki „10.30 u Maksymilina” zawierającej zbiór kazań ks. prof. Michała Hellera wygłoszonych w kościele św. Maksymilina w Tarnowie.

Zachęcamy także do wysłuchania homilii wygłoszonej przez ks. prof. Michała Hellera 25 grudnia 2012 r. w kościele św. Maksymiliana w Tarnowie, udostępnionej dzięki uprzejmości proboszcza tej parafii.