Ryszard Krynicki: Grób Josifa Brodskiego

tłuste morze.

W kwartale ewangelickim,

blisko Ezry Pounda

i Olgi Rudge.

Znikają wierni goście:

zaczepna mewa,

bojaźliwe jaszczurki.

U podnóża,

pod wypalonym katolickim zniczem,

pozostawiony przez kogoś

(w plastikowej koszulce,

chroniącej przed deszczem)

komputerowy wydruk zdjęcia:

wychudzony, schorowany Brodski

na tle czterech tetrarchów.

Cały w swoim

intensywnym spojrzeniu.

Na grobie obiaty:

przewrócona szklanka z drobnymi monetami,

pusta ćwiartka po wódce

z wypłowiałą etykietą,

wetknięte w listowie

zwitki papieru

(może wiersze? może listy?

prośby? zaklęcia?).

Plastikowy kubełek

pełen długopisów

(wystarczyłoby ich i na drugie,

o wiele dłuższe życie).

Czarne plastikowe okulary

(znowu plastik,

znak czasu).

Na nagrobku kamyki

jak na macewie,

szyszka, listek.

24 VI 2004