O nieskończoności

i rozmyślam nieopodal Krakowa nad losami poezji

która kiedyś była Wielką Panią i świadectwem niepodległości

kraju we wschodniej Europie.

A teraz bywa kabaretową piosenką

Albo elegancką elegią bólu istnienia w restauracji.

W tej sytuacji

nie wiem co począć ze swoimi wierszami

które szukają Boga.

A w każdym razie nie udają tego że go nie ma

Mój Boże

Po co ja tak długo żyję?

Pamiętam Piłsudskiego i Hitlera

Stalina i Jana Pawła Drugiego

Ta pamięć mi mówi

tyle tylko, że wszystko przemija.

Chociaż wierzę też w poezję

Starego i Nowego Testamentu

skąd bierze swoją siłę

poezja psalmów i

Eliota

Ze związku człowieka z nieskończonością

która nie przemija.