Słoweński filozof i psychoanalityk Mladen Dolar rozpoczął spotkanie od krótkiego wykładu. Streścił w nim fascynującą historię głosu, który od początku naszej kultury odgrywał w niej olbrzymią rolę. „Każdy głos jest unikalny, niczym odcisk palca. Dlatego głos tak często łączy się z miłością, która wymaga intymności” mówił, analizując słynną scenę balkonową z „Romea i Julii”. Jednak głos to przede wszystkim narzędzie sprawowania władzy i kontroli. Dobrze pokazuje to postać Czarnoksiężnika z Krainy Oz, którego moc brała się stąd, że ukrywał się za kurtyną – działał jedynie poprzez głos. Inny przykład to łacińska maksyma „Vox populi, vox Dei”, której skomplikowaną genezę pokrótce wyjaśnił. Głos to potężne narzędzie, które w nieodpowiednich rękach potrafi być bardzo niebezpieczne. „Może być lekiem, ale może być chorobą”, podsumował swój wykład filozof.
W drugiej części spotkania wraz z aktorem Tomaszem Schimscheinerem („praktyk głosu”, jak go nazwał Dolar) dyskutowali o tym, co znaczy „mówić własnym głosem”. W kontekście wcześniejszego wykładu ta nieco wyświechtana fraza nabrała zupełnie nowego znaczenia. „Głos jednocześnie należy do mnie, bo powstaje w moim ciele, ale przecież gdy gram na scenie, należy on do innej, stworzonej przez kogoś postaci”, mówił Schimscheiner. Głos to najstarsze i najbardziej plastyczne medium jakim dysponuje człowiek. Z pewnością warto się w nie wsłuchać.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
