Do Michała Karnowskiego

Przeczytałem rozmowę z Panem, zamieszczoną w „TP” i zatytułowaną „Zrozumcie, dlaczego mnie boli”.

Dobrze wiem, jak się czuje człowiek wykluczany, poniżany i obrażany – proszę więc, aby Pan również zrozumiał, dlaczego boli mnie:

– kiedy odmawia mi się (jako niewierzącemu) miana Polaka, zastrzegając tę nazwę tylko dla katolików (Polak-katolik);

– gdy odmawia mi się miana Polaka tylko dlatego, że cenię sobie inne wartości narodowe niż panowie Rymkiewicz czy Wildstein;

– kiedy nazywa się większość Polaków, w tym mnie, „zdrajcą”, ponieważ nie wierzę w „kłamstwo smoleńskie”;

– kiedy twierdzi się, że z tych samych powodów większość Polaków, w tym i ja, reprezentuje zło;

– gdy mówi mi się, że stoję tam, gdzie stało ZOMO – mimo że to ja, a nie prawicowi prominenci, przeżyłem grudzień ’70 w Trójmieście;

– gdy odmawia mi się uczuć patriotycznych tylko dlatego, że nie lubię widoku maszerujących żołnierzy;

– kiedy wspiera Pan razem ze swoim bratem toruńskiego pseudo-zakonnika, polityka i biznesmena, reprezentującego to, co najgorsze w polskim Kościele;

– gdy przewodniczący polskiego Episkopatu (wspierany przez prawicowych publicystów) nie stwarza wierzącym tak oczekiwanej atmosfery spokoju i bezpieczeństwa, nie podnosi ich poziomu intelektualnego, ale straszy ateistami i masonami (Żydami nie wypada);

– gdy narodowi konserwatyści opluwają arcybiskupa Józefa Życińskiego, najbardziej światłą postać polskiego Kościoła (jego śmierć to niepowetowana strata dla Polski);

– kiedy wmawia się rodakom, że żyją w kraju okupowanym przez Niemcy i Rosję.

Mógłbym jeszcze długo wyliczać...

(imię i nazwisko Autora do wiadomości redakcji)