Ojciec Adam Szustak – bohater naszego okładkowego tekstu sprzed tygodnia, dysponent niemal miliona subskrybujących jego kanał youtubowy dusz – w jednym ze swoich filmików udzielił „Tygodnikowi” kaznodziejskiego napomnienia. Choć odnotował też i naszą powolną drogę ku światłu: o ile dziewięć lat temu, gdy ostatnio jego podobizna pojawiła się na okładce, okropna była i ona sama, i tekst, teraz nie do zaakceptowania jest wyłącznie artykuł (swoją fotografię dominikanin przyjął z powściągliwym zadowoleniem).
Portrety osób publicznych, wpływowych, ważnych piszemy – warto o tym przypomnieć właśnie przy okazji tego numeru – dla Czytelników, nie dla szczególnej satysfakcji ich bohaterów. „Kamieniem milowym na drodze do popularności Dudka stało się uruchomienie na YouTubie własnego kanału propagującego historię. Ma on dziś 150 tys. subskrybentów, a jego autor – status gwiazdy, także w młodym pokoleniu” – pisze o prof. Antonim Dudku, politologu, w tym akurat (internetowym) aspekcie mającym wiele wspólnego z o. Szustakiem, Piotr Śmiłowicz. Autor próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy znienawidzony dziś przez PiS, a kiedyś kojarzony z prawicą naukowiec zmienił poglądy, czy po prostu jest tak jak zawsze politycznie „niesformatowany”.
„Nigdy nie był politykiem, który potrafił do siebie przekonać większość społeczeństwa. Wciąż zdarza mu się stracić nad sobą kontrolę, pokazywać emocje, palnąć nieprzemyślane zdanie" – pisze z kolei o Friedrichu Merzu, prawdopodobnie wkrótce kanclerzu Niemiec, Łukasz Grajewski. A Jarema Piekutowski opowiada o Jordanie Petersonie, guru konserwatystów, krytyku politycznej poprawności, psychoterapeucie i podkasterze, który wraca z piekła uzależnienia: „Peterson nie lubi odpowiadać na pytanie o to, czy wierzy w Boga. Odbija piłeczkę w stronę pytającego i każe mu sprecyzować, co oznacza wiara”.
Mam nadzieję, że w tych tekstach nie tylko odnajdziecie Państwo na nowo znane sobie postaci, ale też – taki jest cel pisania podobnych portretów – dowiecie się wiele o polityce, społeczeństwie, życiu duchowym czy artystycznym (jest przecież jeszcze Piotr Paziński o Marku Bieńczyku!). Dobrej lektury.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru Nr 8/2025
