„Klasa otyłych”. Dlaczego szkoła patrzy spokojnie na nadwagę naszych dzieci

Dobry tytuł jest na wagę złota, deliberacje nad dobrym tytułem trwają czasem dłużej niż pisanie kilku akapitów tekstu. Bywa, że dobry tytuł – tu odkrywam skrawek redakcyjnej kuchni – musi wylądować w koszu. Bo się nie mieścił albo odwrotnie: był za krótki. Bo podobny jest już w numerze i redaktor – ku swej zgryzocie, ale i radości – odkrył to w ostatniej chwili. Bo choć trafny, mógł być niestosowny.

Właśnie z tego ostatniego powodu tytuł „Klasa otyłych” – widniejący początkowo przy świetnym raporcie Michała Kuźmińskiego – został zastąpiony innym. Choć oddaje statystyczną prawdę (bieda zwiększa ryzyko otyłości), może też być odczytany jako stygmatyzujący. A ja go sobie bezwstydnie wyciągam z kosza z czystym sumieniem: kontekst, w którym go użyję, jest tyleż smutny, co sterylnie egalitarny.

Otóż w polskiej szkole istnieją już klasy, w których większość uczniów stanowią osoby otyłe bądź z nadwagą. To ponury paradoks: w czasie, gdy świat celebrytów porzuca ideę „ciałopozytywności” z ozempicowym penem w ręku, by walczyć na śmierć i życie o szczupłą sylwetkę, szkoła idzie w drugą skrajność i mówi: wasze zdrowie mamy w nosie. Bo gdyby było inaczej, któryś z rządów przestałby gadać o „likwidacji plagi zwolnień z wuefu”, a zrobiłby z tą plagą porządek.

Inna sprawa, że to też wina rodziców, w końcu to oni te zwolnienia piszą. Badania Fundacji Szkoła z Klasą pokazały, że wuef to przedmiot cieszący się najmniejszym wzięciem rodziców w czasie zebrań – traktowany jest jak piąte koło u wozu. Jeśli znajdzie się mądry, który to zmieni, zasłuży na miano prawdziwego – a nie papierowego – reformatora szkoły.

Na razie mamy plagę zwolnień, plagę nadwagi, a wszystko to – tu kolejny paradoks – w apogeum sporu o edukację zdrowotną. Przedmiot ten jest skądinąd potrzebny także z tego powodu: by zarysować wyraźną granicę między chudnięciem w pogoni za niedościgłym wzorcem estetycznym a tym dla zdrowia właśnie.

Naturalnie, że dla tej niewypełnianej przez szkołę ponadklasowej roli jest alternatywa: Ozempic. Ale z tekstu na kolejnych stronach dowiemy się także i tego: że farmakologia jest alternatywą niepewną i nie dla wszystkich.