Rozstając się z uczniami, Jezus nie straszył ich ogromem nadchodzących zagrożeń. Nie mówił o bliźnich, którzy zawiodą. Nie sporządzał profilaktycznie listy kandydatów na nowych Judaszów. Nie traktował miasta jako oblężonej twierdzy, lecz czynił z niego miejsce apostolskiego posłania. Zamiast poczucia sierocej nostalgii kształtował w uczniach postawę ufnej, solidarnej więzi. Podstawową uwagę kierował na moc z wysoka, która poprowadzi szlakiem wierności ku nowym miastom i odległym lądom. Jej obecność pozwoli przyjmować ze spokojem ból rozłąki i nieść światu świadectwo wiernej pamięci.
Jesteśmy pokoleniem, do którego odnoszą się te same słowa posłania - na szlaku wierności przesłaniu Jana Pawła II. Trzeba nam ciągle przezwyciężać poczucie lęku, aby nieść bliźnim tę Ewangelię nadziei, którą papież Polak krzepił nasze serca. Nie wolno dopuścić, by zbrzydły nam zarysy dobrze znanego miasta i aby retoryka walki stała się zasadą życia. Na zgliszczach wcześniejszych marzeń i w pejzażu wspólnotowych rozczarowań trzeba ciągle wypatrywać mocy z wysoka, która ukazuje nowy horyzont sensu. Potem zaś należy dokładać starań, aby wśród fluktuacji zmiennych nastrojów przemieniać życie w dar dla bliźnich, szepcząc w papieskim stylu "Cały Twój". Po roku od pamiętnego odejścia winniśmy zadać sobie pytanie, czy niewidzialna "moc z wysoka" stała się dla nas życiowym drogowskazem na papieskim szlaku wierności.
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 14/2006
