Polemiki z sąsiadami

Sąsiad z ostatniej strony "Tygodnika", Wojtek Bonowicz, elegancko i subtelnie zareagował na materiał z "Polityki", krytyczny wobec jednej z najbardziej znanych akcji charytatywnych, fundacji Anny Dymnej. Intencją artykułu "Polityki" była sugestia, by odpisywać jeden procent podatku raczej na mniej znane akcje niż na te najbardziej głośne. Intencją Wojtka jest prosty wniosek: żeby komukolwiek pomóc, nie należy nikogo innego pognębiać ani kogokolwiek do pomagania zniechęcać. I jedno słuszne, i drugie. O to z sąsiadem nie zamierzam się spierać. Chcę tylko zauważyć, że dziełu Anny Dymnej na pewno nic zagrozić nie jest w stanie, jak długo ona sama o to się stara tak jak teraz. A małe akcje i dzieła rzeczywiście potrzebują o wiele więcej poparcia niż dotąd, a jednym ze sposobów niezawodnych wydaje mi się to, co od dawna praktykuje Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi w Laskach. Jest to po prostu więź z tymi, którzy zaangażowali się w pomoc. Każda przesyłka jest kwitowana, i to nie zdawkową formułką, lecz informacją o Laskach: co się w nich dzieje, co ostatnio zrobiono, co jest najpilniejsze itd. Kiedy czytam, że oto po onegdajszym pożarze odbudowano wreszcie szkołę, i to o wiele lepszą niż dawna, kiedy dowiaduję się np. o szczegółach poprawionej akustyki, tak dla niewidomych ważnej, mam poczucie, że przybyło znowu dobra, że ktoś ma lepiej, że ofiarność naprawdę się przydała, więc nie można ustawać. A to wcale nie jest zjawisko powszechne. Apeli o pomoc jest wiele. Zdawania sprawy z rezultatów - nie za wiele, jak dotąd.