Jezus z Kalkuty

W sporze o teologię Karla Rahnera, między Pawłem Lisickim a ks. Tomaszem Węcławskim (“TP" nr 31 i 33/05), nie jestem bezstronny. Moje doświadczenie Boga jest bliskie ujęciu rahnerowskiemu, chociaż nie wynika ze znajomości jego teologii, którą poznałem “z drugiej ręki". Ale nie siebie zamierzam powołać na świadka w dyskusji o koncepcję Boga i człowieka w teologii Rahnera. To raczej Matka Teresa z Kalkuty (i nie tylko ona), teraz święta, była moją przewodniczką w odkrywaniu Boga w człowieku, zanim znalazłem to w teologii. Oddajmy jej głos: “Młoda dziewczyna przybyła do Indii, by wstąpić do Misjonarek Miłości. Mamy zasadę, zgodnie z którą nowo przybyli zaraz następnego dnia po przybyciu muszą udać się do Domu dla Umierających. Powiedziałam tej dziewczynie: »Widziałaś w czasie Mszy św., z jaką miłością i troską ojciec dotykał Jezusa ukrytego w Hostii. Czyń tak samo, gdy pójdziesz do Domu dla Umierających, bo znajdziesz tam tego samego Jezusa, który będzie ukryty w ciałach naszych biednych«. I poszła. Wróciła po trzech godzinach i powiedziała do mnie z uśmiechem, jakiego nigdy przedtem nie widziałam: »Matko, przez trzy godziny dotykałam ciała Chrystusa«. Spytałam: »Jak to robiłaś?«. Odpowiedziała: »Kiedy tam przyszłam, przyniesiono człowieka, który przez dłuższy czas leżał w rynsztoku. Był poraniony. Brudny, obsiadło go robactwo, oczyściłam go i wiem, że dotykałam ciała Chrystusa«" (“Droga miłości - Matka Teresa z Kalkuty").