Jej ekscelencja: pierwsza prefektka watykańskiej dykasterii

Nigdy dotąd kobieta nie stała na czele watykańskiej kongregacji. Przez wieki urząd prefekta przysługiwał kardynałom lub arcybiskupom, dopiero sześć lat temu papież powierzył go świeckiemu mężczyźnie (Paolo Ruffini objął dykasterię komunikacji, którą najłatwiej było przekazać w niekonsekrowane ręce). Franciszek powtarzał jednak, że władza administracyjna w Kościele nie musi być zależna od płci. Nominacja prefektki Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego jest tego dowodem.

Kim jest pierwsza prefektka w Watykanie

Simona Brambilla przez dwanaście lat była przełożoną generalną zgromadzenia Misjonarek Pocieszenia. Przed wstąpieniem do klasztoru pracowała jako pielęgniarka w szpitalu, w zakonie ukończyła studia z psychologii i obroniła doktorat, była też misjonarką w Mozambiku. W 2019 r. weszła w skład pierwszej siódemki kobiet włączonych do kongregacji nadzorującej zakony, cztery lata później została jej sekretarzem. Ma więc odpowiednie kompetencje i wystarczające doświadczenie, by objąć kierownictwo tego urzędu.

Kobieta wśród watykańskich hierarchów

A jednak, ku zaskoczeniu wszystkich, Franciszek przydzielił jej „pomocnika” w osobie kard. Ángela Artime, salezjanina, którego mianował proprefektem (tytuł ten przysługiwał do tej pory arcybiskupom, którzy „pełnili obowiązki” prefekta, oczekując na właściwą nominację i kardynalski kapelusz). Co budzi pytania o samodzielność prefektki.

Kto więc naprawdę będzie kierował urzędem? Czy zakonnica, była przełożona niewielkiego żeńskiego zgromadzenia może mieć w rzymskiej kurii większy autorytet niż wieloletni generał jednego z największych zakonów męskich, do tego kardynał? Czy dojdzie do podziału obowiązków – ona będzie odpowiadać za żeńską, a on za męską część podległych dykasterii instytucji? Od tego, jak ułoży się ich współpraca, zależy, czy historyczna decyzja papieża nie pozostanie tylko symbolicznym gestem.