„Helicopters” Johna Portera: prawdziwych artystów czas omija szerokim łukiem

45 lat temu ta płyta robiona była na wariackich papierach: sesja nagraniowa przy użyciu prymitywnych środków technicznych zamknęła się w czterech dniach. Dość powiedzieć, że efekt katastrofy helikoptera imitowano zrzucając metalowe przedmioty z kamiennych schodów. Ale właśnie ta rockowa chropowatość jest znakiem „Helicopters”: surowe, bezpośrednie granie z energią nie do zatrzymania. Gdzieś między akordami majaczą inspiracje The Cars i Talking Heads.

Ale istotne są też polityczne okoliczności powstania albumu: końcówka zimy stulecia, nastroje rozgrzane pierwszą w Polsce wizytą Jana Pawła II, impet karnawału Solidarności. I w tym historycznym wrzeniu pojawia się John Porter bezczelnie wyśpiewujący kawałki o dzikim pożądaniu wolności.

 

Czy i dziś nie mamy podobnych nastrojów? Za miedzą Putin, za oceanem Trump, w Europie Orbán i wychodzi na to, że zmieniają się wyłącznie szerokości geograficzne, a tyrani odradzają się jak feniksy z popiołów. „Helicopters” wzywa tymczasem do buntu i oporu. Posłuchajcie choćby utworu „Refill” z frazą: „jeżdżąc moim życiem jak motocyklem”. Lub „Crazy, crazy” z niezmiennie aktualnym zdaniem „Mam już dosyć słów, chcę grać własną muzykę.” Albo „Ain’t Got My Music” z charakterystycznym dla Portera „tyrkotaniem”.

 

W aktualnej wersji albumu jego głos brzmi jeszcze mocniej i pełniej niż w minionym millenium. W ogóle muzyk jest w fenomenalnej kondycji, na listopadowym koncercie w Nowohuckim Centrum Kultury przez półtorej godziny rozbrajał publiczność swoim angielskim, pardon, walijskim humorem, grał na gitarach i harmonijce, śpiewał i tańczył swoje geometryczne wygibasy, udowadniając, że rock ma się bardzo dobrze, a prawdziwych artystów czas omija szerokim łukiem.