Dzieło stanowi rozciągający się na długości 300 metrów szlak, który wytyczają wykreowane przez artystę elementy. Tworzą one wpisane w topografię terenu przestrzenne sekwencje, które musimy przemierzyć, by dotrzeć do Ukrytego Ogrodu. Drogę otwiera wysoka na 7 metrów biała geometryczna forma z charakterystyczną przerwą pomiędzy belkami nadproża, przypominająca japoński ideogram oznaczający drzwi, bramę. Podążając ku „Zegarowi słonecznemu”, mijamy dwa pokryte trawą ziemne nasypy o geometrycznych kształtach półkulistych kopuł. Kolejne przestrzenne sekwencje to siedem białych kostek – Fontann. Ustawione w szeregu, prowadzą do białej struktury w formie stożka, którego zarówno średnica, jak i wysokość powtarzają przyjęty przez artystę moduł 7 metrów. W środku pod taflą szkła widoczny jest przez cały rok lód, a wnętrze wypełniają odgłosy ptaków i wiatru rejestrowane za pomocą mikrofonów rozmieszczonych na zewnątrz, wśród drzew. Między stożkiem a kolejną Bramą wije się strumień wody ujęty w meandry betonowego łożyska. Za Bramą szlak prowadzi ku osłoniętemu drzewami Ukrytemu Ogrodowi.
W dziele tym Karavan tworzy niezwykły przestrzenny dialog z otaczającą je naturą. Łączy właściwe zachodniej kulturze ujmowanie rzeczywistości poprzez formę i miarę ze wschodnim rozumieniem i doświadczaniem pustki. ©
„Tygodnik Powszechny” – jedyny polski tygodnik społeczno-kulturalny.
30 tys. Czytelniczek i Czytelników. Najlepsze Autorki i najlepsi Autorzy.
Wspólnota, która myśli samodzielnie.
Artykuł pochodzi z numeru TP 26/2015
Artykuł pochodzi z dodatku Makom. Esencja miejsca
